من یک آدم معمولی ام.

-587-

2012-01-13T11:24:00.001-08:00

«... می‌شود تا ابد زوزه کشید. اما چه فایده؟»

دل سگ، صفحه11- میخاییل بولگانف- مهدی غبرایی- کتابسرای تندیس

بولگانف یادآور حس خوب «مرشد و مارگریتا»س، که البته الان چیزی از داستانش به یادم نیس، جز یه حس قوی خوب... البته که فکر کردم بیارمش با خودم، اما کتاب ضخیم یعنی کتاب کمتر و این بار ولع تعداد داشتم. به قول آوازه خوان: «عدد»! بمونه که دل سگ رو هم مدت‌ها بود که می‌خواستم بخونم. اسم کتاب و تصویر روش همیشه در ذهنم بود و نمی‌دونم چرا دست روی دست گذاشته بودم.

«... نکته هولناک این وضعیت این است که حالا دل آدمی دارد، نه دل سگ! و دلش فاسد ترین دل آفرینش است...» صفحه 137

ستاره: (به سبک سایت قدیمی و خوب goodreads ) سه تا از پنج تا.

-585-

2012-01-01T13:35:00.000-08:00

چاقویی در پشت....
چاقویی در مشت...

-583-

2011-12-28T14:45:00.000-08:00

کتاب خوبی می خونم... سخن عاشق، رولان بارت... خوبه... یاداور روجای بیست سالگی و اون ایده آل ها و تصاویر ساخته شده توی ذهنم که ادم ها بهش می خندیدن... هنوز هم می خندن اگه بگم، شاید نگران هم بشن که سنی ازت گذشته دختر، بذار کنار این حرف ها رو.
" عاشق تنهاس... رنج می کشه... رنج غذای عاشق ه... که ابراز عشق، خودخواهی یه و عاشق از خودخواهی به دوره... عاشق درد می کشه اما راضی یه... غمگین ه اما خوشه با غمش... عاشق ها در چشم هاشون برقی دارن که هزار تا به وصل رسیده ندارن..."
می خونم و اشک می ریزم... دلم تلاطم و شیدایی، دیوانگی می خواست برای سی سالگی...
تنها تر از این؟ شیدا تر؟ دیوانه تر از این؟ عاشق تر از این؟
همون طور که می خواستی دختر...

از این جا می رم؟
نمی دونم...

گلوله ای از اتیش و اهن، در تنم می ره و می اد... هی گلوله اتیش و اهن! چه من ببرم و چه تو... هیچ کدوم پیروز نیستیم.

-581-

2011-12-20T15:13:00.001-08:00

گمونم الان همه خوابن... منم کم کم می رم بخوابم... امروز برف اومد... سوار دوچرخه بودم، برف می رفت تو چشام و همون جا آب می شد... فکر می کردم که این شهر کوچیک رو چقدر دوس دارم... فردا می رم به شهر دیگه ای که دوسش دارم، خیلی زیاد... با این که هیچ به اینجا شبیه نیس... صدبار بزرگتر و شلوع تر و متفاوت تره... اما دوس ش دارم. خیلی زیاد...

کلمه شهر توی آلمانی مونثه و فکر می کنم واقعن انتخاب درستی بوده... دلم برات تنگ می شه دختر...

-579-

2011-12-19T10:55:00.000-08:00

رسیدم مطب دکتر، تو بگو مطب دندون‌پزشک... رفتم به خانومه گفتم که وقت داشتم. کارتمو دادم و کارامو کردم. سرمو برگردوندم دنبال صندلی خالی واسه نشستن که دیدمش... یه خانوم میان‌سال بود... پنجاه رو هنوز نداشت گمونم. نکته پاش بود... یکی از پاهاش، به نحو عجیبی چاق بود، از زانو به پایین... دو برابر رون‌هاش که اون‌ها هم چاق بودن، اما چاق معمولی...

قد متکا قدیمی‌ها... همونا که روکش مخمل داشت و روش یه لایه پارچه سفید... شلوار جین از زانو بریده شده بود و زیرش یه چیزی مثل ساپورت پیچیده بود. شلوار نمی‌تونس بپوشونتش... از همه بد تر پنجه پا بود... بزرگتر از هر کفشی بود... یه کفی رو با کش‌های پهن مثل یه دم‌پایی درست کرده بود، اما باز پا قلنبه، قلنبه بیرون زده بود.

همه چیز دیگه‌ش معمولی بود... منظورم اینه فقیر یا بی‌خانمان به نظر نمی‌اومد... یه زن میان‌سال معمولی با دوتا دست و یه پای معمولی، باس مریضی سختی باشه، درد هم داشت؟ حالا اومده بود یه دکتر دیگه... واسه بررسی یه جای دیگه... نگاهش کردم، یه بار. غمگین و خسته بود... یا به نظر من این طور می اومد. تنها اومده بود.

چرا یادم رفت؟ آدم‌های دیگه‌ای که درد دارن، شاید مریضن، یه مریضی مزمن، بد ریخت ... اون وقت تنها توی مطب یه دکتر دیگه نشستن، لابد واسه یه مرض دیگه. چرا یادم رفت؟

-577-

2011-12-18T22:49:00.001-08:00

از ساعت 4:27 بیدارم. کابوسی دیدم. مردی با مته ایسناده بود پشتم، از همین مته هایی که آسفالت رو می تراشن... استخون دنبالچه، ته ته کمرمو سوراخ می کرد، همه تجهیزات رو داشت، عینک، گوشی و پوتین های گنده کار... روی پاشنه هام ایستاده بود... از درد کمر و پاشنه ها بیدار شدم. ساعت 4:27 دقیقه بود. پتو نم داشت از عرق و بوی تند عرق پخش بود... فقط تونستم، آب بخورم... آب، آب...

-575-

2011-12-17T11:38:00.001-08:00

کریسمس بیشتر از همه مال بچه هاس... سال نو همه جا، بیشتر از همه مال بچه هاس... فروشگاه ها و خیابون ها پر از بچه هاس که ذوق دارن واسه کریسمس...
پارسال این موقع یه عالمه برف نشسته بود و کریسمس برفی بود. امسال هنوز برفی نباریده، پرفسور می گفت بچه کوچیکش آرزو کرده که برف بیاد تا بتونه با سورتمه ش بازی کنه... امیدوارم برف بیاد... کریسمس برفی آرزو می کنم برای بچه ها...

-573-

2011-12-17T11:32:00.000-08:00

«بهتر از برگ درخت...»

گفتم نمی خواد بیاین فرودگاه... دفعه پیش هم گفته بودم، اما بچه ها اومدن... این دفعه دخترک گفت که می آد... گفتم، دیره خسته می شی... گفت اشکالی نداره، این جوری بیشتر می بینمت... مرسی دخترجان... مرسی که این قدر خوبین، همتون... خوشحالم.

-571-

2011-12-17T02:38:00.000-08:00

به این عکس نگاه می کنم...

مادرش مرد، نذاشتن ببینتش... پدرش مرد، نذاشتن ببینتش...
***
خانوم همسایه طبقه پایینی خونه گلها که داستان ها از روابط ترسناک و عجیب غریبش می دونستیم و با همه اون ها من فکر می کردم که چقدر تنهاس، یه بار که تنها بودم و گل های حیاط رو آب می دادم و دیوار آجری رو هم، که تابستون بود و من فکر می کردم دیوار هم قد گل ها تشنه س و کلافه از گرما، اومد پایین... شروع کرد به حرف زدن و سیگار کشیدن... آخر همه حرف ها گفت: مادرم که مرد تنها شدم... گفت روجا پنجاه سالت هم که باشه مادرت که بره، کمرت می شکنه...

-569-

2011-12-15T02:17:00.000-08:00

حذف شد.

2011-12-13T23:02:00.000-08:00

حذف شد.

-567-

2011-12-11T02:04:00.000-08:00

حذف شد

-565-

2011-12-07T12:26:00.000-08:00

حذف شد

-563-

2011-12-04T05:30:00.000-08:00

حذف شد.

-561-

2011-12-03T16:40:00.000-08:00

درد دارم...

-559-

2011-12-02T01:54:00.000-08:00

مستت می‌کند اندوه...

تاب سکوتم نبود... تمام شب، تا خوابم ببره، گشتم دونه دونه شعرها رو پیدا کردم و گذاشتم بخونند، برای من بخونن... محتاج صدا بودم... صدای دیگری... نه صدای خودم، نه صدای اشباح...

-557-

2011-11-26T15:24:00.001-08:00

چون شب آمد همه را دیده بیارامد و من

گفتی اندر بن مویم سر نشتر می‌شد

آن نه می بود که دور از نظرت می‌خوردم

خون دل بود که از دیده به ساغر می‌شد

-555-

2011-11-19T03:34:00.000-08:00

مشق کلاس آلمانی این بود که به نظرتون قشنگ‌ترین کلمه آلمانی چی یه؟

به Liebe فکر کرده بودم که تو هر زبونی قشنگه... اما این کلمه من نبود... کلمه‌م رو اتفاقی شنیدم از کسی، وقتی داشتم از سنجاب‌ها می‌گفتم که چقدر خوشگل‌ند و من چقدر دوسشون دارم... با اون دم‌های پشمالو و از اون قشنگ‌تر پنجول‌های ظریف‌شون... کلمه سختی هم هس، نمی‌تونم درست تلفظش کنم: Eichhörnchen

***

راه می‌رفتم، هی راه می‌رفتم و توی فکرم هیچ نبود، راه می‌رفتم توی جنگل و کله‌م پوک پوک بود... این جا انگار یهو دکمه پاییز رو زده باشن، یه شبه همه برگ‌ها رنگی رنگی شد و ریخت... هی سنجاب بود که می‌دیدم، نشستم. اون‌قدر نشستم که هوا تاریک شد و سنجاب‌ها هم رفته بودن...

خواستم بگم تو قشنگ‌ترین کلمه آلمانی منی... تو Eichhörnchen کوچولوی کوچولوی منی....

-553-

2011-11-14T11:47:00.001-08:00

تافته اسم یه جور پارچه‌س برای لباس شب... پارچه‌ای محکم و ایستاده و آهاردار... البته گمونم بیشتر برای لباس عروس به کار می ره، تافته سفید... من این طور شنیدم... تافته‌های رنگی رو همون یه باری که به دنبال پارچه برای دوختن لباس شب برای دوستی بودیم، دیدم... ساده و شیک... یه جور حس خوب از دست کشیدن روشون به من دست می داد... پارچه تک‌رنگ شیکی، پیچیده شده دور یک کلاف...

دست می‌کشیدی روش، زنی تصویر می‌شد توی یه لباس بلند ساده بادمجونی با شونه‌های لخت... موهای ژولیده‌ای که اگرچه کار زیادی روش شده بود، اما به نظر می‌رسید صاحبش با بی‌حوصله‌گی و با چند تا سنجاق، جلوی رهاشدنش رو گرفته... چاک بلند دامن نه تنها حسی از سبک‌سری بهت نمی‌ده بلکه به بهترین شکلی کنار هم بودن رنگ‌های متصاد رو نشون می‌ده... البته که کفش باس پاشنه بلند باشه و گوشواره های ظریف و بلند... صورت‌ش رو نمی‌بینم، فقط نیم‌رخ با موهای ژولیده و گوش‌واره‌ها.

تافته فقط یه پارچه نیس... تافته زیبایی هر زنی رو توی خودش داره... دست کم برای من که این طوره...

-551-

2011-11-08T13:42:00.000-08:00

«...وقتی یافتمت، دیوانه بودی... شعر، شعر، شعر می‌خواندی...»

واقعن دیوانه بوده وقتی پیداش کرده...

-549-

2011-11-07T09:54:00.000-08:00

در راستای اینکه بنده همچنان در حال تحصیل و این بار در مقاطع عالیه هستم؛ (و این طور که بوش می‌آد، تا اطلاع ثانوی هم‌...) و در زمینه‌های علمی هم باس گاه‌گداری چیزی اینجا ثبت کنم، خدای نکرده فردا روزی ندیده‌م اینجا رو خوند، فکر نکنه ننه بزرگش آدم بی‌خیالی بوده نسبت به دنیای علم و مافی‌ها! همچنین این نکته که صحبت کردن راجع به فعالیت‌های مورچه‌ای خودم در زمینهSi nanowires ، bio-resorbable polymers و حتی موضوع نسبتا خوشایند drug delivery sys (قبول می‌کنم که نوشتن این کلمات کمی هم آلوده به حس: «نیگا کن، من خیلی خفنم!» هم بوده) اینجا، حتی برای خودم جالب، نیس چه برسه برای ندیده عزیزم! بر این شدم که کاری بکنم بینابین:

یکی از کارتون‌های مورد علاقه بنده در کودکی، همون کارتون با موضوع زندگی مشاهیر عملی جهان- با اون تصاویر مضحک، اما دوس داشتنی از نیوتن، ماری کوری و اون خانومه که کور و کر به دنیا اومده بود و من خیلی دوسش داشتم که چطور با جون‌سختی، پوز طبیعت(؟) رو می‌زد که بدیهی‌ترین چیزها رو ازش دریغ کرده بود... البته اون موقع این طور نمی‌گفتم و همش فکر می‌کردم که خدا چرا باس این کار رو با یه بچه بکنه که اون این قدر رنج بکشه برای درک مفهوم یه رنگ!

اگه درست یادم باشه صحنه‌ای داشت که معلمش سعی می‌کرد مفهوم یه‌رنگ رو به بچه بیچاره شیرفهم کنه... بماند که هنوز هم برام سواله. اما خب دیگه بچه نیستم برم توی اتاق پذیرایی بلند، یلند گریه کنم و از خدا بپرسم چرا؟ حالا بزرگ شدم و بنابر عکس معروف و محبوب دنیای مجازی، قلبم کوچکتر شده! احتمالن در کوچک‌ترین وضعیت عمرش؛ اما خدا که همون بوده هس مگه نه؟

حالا این ها بمونه و در ادامه، برای نبیره عزیزم که به نظرم دختر هم هس:

امروز تولد ماری کوری بود، دخترجان. و من شنیدم که ماری کوری، در طول تاریخ جوایز نوبل، تنها کسی بوده که تونسته دو تا نوبل در دو شاخه مختلف علمی رو ببره.

حالا من از این بابت که شخصیت محبوب کارتونی‌م چنین کسی بوده، شادم، همینجوری الکی! اما این رفیق ما که داستان رو برای ما گفته و پسر هم هس، تاکید می‌کنه: «تنها آدم و یک زن!»

-547-

2011-11-05T04:15:00.000-07:00

گاهی...

آدم‌ها آهنگی دارن، خاطرات، لحظات خوب، بد با یه آهنگ، یه تم ثبت می‌شن. تصویر مبهمی از آدم، یا حادثه یا حس برای تو باقی می‌مونه که توی مسیر زندگی بارها فراموش می‌کنی و حتی وارونه به یاد می‌آری... اما ناگهان با شنیدن یه آهنگ، محیطی چندبعدی اطراف تو رو می‌گیره و چیزی در خاطر تو زنده می‌شه... چیزی که شاید تصویر حقیقی و کامل از کسی یا اتفاقی نباشه. اما آهنگ پیوندی داره که مستقیم تو رو وصل می‌کنه به سرمنشا... منشایی که شاید، خوب به یادش نمی‌آری....

خودت هم آهنگ‌هایی داری، آهنگ‌هایی که یادآور حس‌های متفاوتی از خودت بوده... تصاویر مختلف تو در آینه آهنگ‌های مختلف...

این وسط اما، یه آهنگی هس که یاداور توست، انگار، زندگی تو از روزی که شنیدیش. چطور می‌تونی یک حس، یک لحظه رو جدا کنی از تمام زندگی؟ وقتی همه چی در زندگی هس، همه با هم... تصویری در این شیش دقیقه و بیست و هفت ثانیه نمی‌تونی قرار بدی، اما به خاطر می‌اری که همیشه این آهنگ بوده و انگار تمام زندگی‌ت رو جمع کرده.

بارها این آهنگ رو پیشنهاد کردی و بارها هم آهنگ رو هدیه گرفتی... اما رابطه تو و آهنگ چیزی هس که هرگز ادمی بینش نبوده، اتفاقی باعث‌ش نبوده... ترکیبی از لذت و آرامش بدون کلمه.

وقتی گوش می‌کنم‌ش، کمتر به چیزی فکر می‌کنم یا یادی توی خاطرم می‌اد... اما نتیجه همیشه اینه، اما نتیجه بعد تموم شدن همیشه اینه: این آهنگ بیشتر از همه، منو یاد خودم می‌ندازه...

-545-

2011-11-02T10:21:00.000-07:00

همین چند وقت پیش بود که بالاخره چیزی که مدت‌ها تو ذهنم بود رو نوشتم و گفتم که سعی می‌کنم حضور خودم رو توی گودر کم کنم. هر وبلاگی بعد به روز شدن، می‌شد خوندن آخرین متن اون وبلاگ، با تمام علاقه‌ای که داشتم، وبلاگ رو حذف می‌کردم... برخی وبلاگ‌ها رو دلم نمی‌اومد، به روز شدن و من دستم نرفت به حذف‌شون از لیست وبلاگ‌هام... لیستی که مدت‌ها طول کشیده بود تا جمع کرده بودم... مثل سکه‌های کوچیکی که دونه دونه نیگاشون می‌کنی و می‌ندازی توی قلکت وقتی فقط یه بچه‌ای... اون‌ها فقط سکه‌های یه تومنی، یا پنج تومنی نیستن. کی می‌دونه ارزش اون قلک چقده وقتی بچه با ذوق و شوق بعد هر بار تک سکه‌ای انداختن توی قلکش، اونو حسی وزن می‌کنه...؟ و خدا می‌دونه که افزایش وزن قلک‌شو حس می‌کنه، " سنگین‌تر شده، پر تر شده، نیگا...!"

ایراد از سکه‌ها و قلک نبود، من بودم که به نظرم دور شده بودم... نتونستم توازن برقرار کنم با این دنیای پرسرعت اطلاعات... این همه، اصل لذت بردن رو از من گرفت، دور کرد. همه این‌ها رو قبلن گفتم...

حالا گوگل کار خودشو کرد و من فکر نمی‌کردم این قدر یهو خالی بشم... دوس داشتم خالی شدنم آروم آروم باشه، جوری که خودم می‌خوام، پرش کنم با چیزی بهتر، شاید همون لذتی که فراموش کرده بودم... (نمی‌دونم شاید هم در آینده بتونم)، اما حالا، همین حالا، یهو خالی شدم... آدم‌ها از گودرم رفته‌ن و وبلاگ‌های زیادی توش به روز نمی‌شن... رقم امروز، از صبح تا به حال 4 آیتم خونده نشده بود (مقایسه کن با روزی 200 تا مثلن). من به لاشه گودرم نیگا می‌کنم که البته هنوز نمرده... نه فکر می کنم که کاش بمیره، نه این که کاش زنده بشه... مبهوت‌تر از اینام...

به این پلاس نگاه می‌کنم و هی وسوسه می‌شم برم توش، هی چیزی جلو دارمه... امروز حتی رفتم عضو هم شدم اما زود بیرون زذم... این همه رنگ وارنگی و چراغ‌های نئون چشمک‌زن‌ش بیشتر منو دور می‌کنه... اما هی فکر می‌کنم، پس آدم‌ها چی؟ نوشته‌ها چی؟ دوباره وسوسه می‌اد سراغم و دوباره چراغ‌های چشمک‌زن دورم می‌کنه... شاید کمی بعد، شاید هم نه...

-543-

2011-10-30T16:31:00.000-07:00

پیشنهاد خرید دستگاه ضبط صدا از نازی بود، گفت: "سر کلاس خوبه صدای استادا رو ضبط کنی..." این‌جا برای این کار اجازه رسمی لازمه که من حالشو ندارم، اینه که یواشکی صدای استادا رو ضبط می‌کنم. واقعن هم به کارم اومده شبای امتحان، اما این دستگاه کوچیک، بیشتر از این‌ها نزدیکم شده... گاهی که چراغ‌ها رو خاموش کردم و می‌خوام بخوابم توش برای خودم حرف می‌زنم.... گاهی هم شعر می‌خونم و یا یه قسمت از یه کتاب... جیغ خوشحالی توش کشیدم و صدای هق‌هق خودمو هم ضبط کردم. سفر رم که اولین سفر تنهایی‌م بود و تقریبن نیمه‌شب رسیده بودم، باهام بود و صدای مضطرب خودمو توی اون ایستگاه مترو مرکزی شلوغ که حتی مامور اطلاعات توریستی‌ش انگلیسی بلد نبود، ضبط کردم...

می‌خوامش و پیداش نمی‌کنم. هی دارم به در می‌زنم به دیوار می‌زنم اما پیداش نمی‌کنم...

-541-

2011-10-28T03:13:00.000-07:00

چشم که باز می‌کنم از پنجره‌ام فقط آسمون پیداس، صاف و آبی کم‌رنگ... گوشه قاب رو یه گلدون پوشونده و یه هواپیما داره نما رو قسمت می‌کنه و ردی سفید از خودش باقی می‌ذاره... یه کفش‌دوزک هم داره از سمتی به سمت دیگه پنجره می‌ره... فکر می کنم تشنه‌س لابد... اما تشنگی‌ش در این تصویر معلوم نیس و فقط توی ذهن من معلوم و مسلمه... تصویر رو دوس دارم... مثل بعضی از اون نقاشی‌های مدرن که هیچ نمی فهمیدم، اما دوسشون داشتم... اون قدر دراز کشیده باقی می‌مونم که کفش‌دوزک از قاب می‌ره بیرون و اثری از رد سفید هواپیما نمی‌مونه... توی قاب پنجره، یه آسمون صاف و گلدون باقی می مونه... تصویر کلاسیک قدیمی...

گشنمه، خیلی گشنمه... سعی می کنم اون دفعاتی که اون قدر سیر بودم که حالم از خودم بد بود رو به یاد بیارم، کمکی نمی‌کنه... میلی هم به غذا ندارم...

بیرون نمایشگاه تصویر زنده‌ای توی قاب بزرگتری در جریان بود... شلوغ و پر همهمه... گروهی نوجوون با دوچرخه‌های منگول که لابد واسه کارهای آکروباتیک بود پله‌ها رو پایین به بالا می‌رفتن، می‌پریدن و بغل گوش جمعیت هی چرخ می‌خوردن. در تمام مدتی که اون‌جا بودم، سعی داشتن پله‌های جلوی نمایشگاه رو خلوت گیر بیارن تا از روی نرده‌هاش با دوچرخه پایین بیان... پسر بارها بارها امتحان کرد و هر بار نشد و نعره زد و لابد فحش داد...

نشسته بودم روی سکو به گروهی که اول به نظرم اومد نوازنده خیابونی هستن نیگا می‌کردم... زیاد بودن با لباس‌ها و آرایش‌های خاص... و یه در میون طبل داشتن که گاه‌گاهی روش می‌کوبیدن... هرچه بیشتر گذشت تعدادشون بیشتر شد... ظاهرشون عین فیلم دزدان دریایی کاراییب بود، اما هزار بار رنگی و شاد... اغلب جوون بودن، میونشون دختر تکیده‌ای بود که بچه‌ای رو روی سینه‌هاش بسته بود و طبلی به کمر... بلوز راه راه دلقک‌ها رو پوشیده بود و دستمال قرمزی هم دور دستش بسته بود، با کلاه سیاه و دماغ قرمز مصنوعی.

همون‌جا نشسته بودم و فکر می کردم چقدر مادرید با خیابون‌های تنگ و کوچیک‌ش خوبه...گرسنه بودم. مردی اومد و شروع کرد به اسپانیایی حرف زدن... ریش داشت و دوربین گنده‌ای از گردنش اویزون بود. گذاشتم حرف‌هاش تموم شه... گفتم من اسپانیایی نمی‌فهمم. فکری کرد و گفت:"فوتو... فوتو..." و با انگشت منو نشون داد. پشت بندش توی دوربین عکس‌ها رو نشونم داد...

از من عکس گرفته بود، وقتی اخمو و منتطر به دوچرخه سوارها نگاه می‌کردم، وقتی سعی کرده بودم از مادر و بچه‌ش عکس بگیرم... وقتی توی پیراهن گل‌گلی‌م داشتم فکر می‌کردم مادرید چه خوبه و لبخند می‌زدم... از من عکس گرفته بود. توی عکس هاش من گرسنه بودم...

سعی کردم بهش بفهمونم که اشکالی نداره. دست دادیم و خداحافظی کردیم، راه افتادم طرف هاستل...

مادرید نمایشگاه REINA SOPHIA

-539-

2011-10-25T15:22:00.001-07:00

توی سفر دوباره یا نمی‌دونم واسه بار سوم عقاید یک دلقک رو خوندم... اون فصلی که پدرش می‌آد سراغش و هانس به پول و کمکش احتیاج داره! خیلی احتیاج داره... اما با اون یه سکه دارایی‌ش و حرف‌هاش چنان پیرمرد رو ناراحت و غمگین می‌کنه که پول دادن یه ژست احمقانه می‌شه... پدرش، بی هیچ کمکی، می‌ره و اون تنها سکه‌شو پرت می‌کنه توی خیابون... مستاصل!

-537-

2011-10-24T13:16:00.001-07:00

از سفر برگشتم... اسپانیا قد اسمش خوب،گرم و دل‌پذیر بود...چی بیشتر می‌شه گفت؟

اما همین که در هواپیما باز شد باد سرد آلمان چنان به صورتمون خورد، انگار تمام سفر، رویای دل‌چسب خواب دم صبحی باشه... هنوز برف نباریده لباس‌های زمستونی‌مو پوشیدم و با خودم فکر می‌کنم زمستون که بیاد، می‌خوام چه کنم... مغز استخونام از یه سرمایی یخ زده و خیال گرم شدن نداره انگار....

امروز با شروع کلاس‌ها بالاخره، لباس‌های رنگ به رنگ تابستونه رو بقچه کردم و لباس‌های گرم و تیره رو گذاشتم دم دست.... بعد چند روز بی‌میلی بالاخره امروز کشف کردم دلم چی می‌خواد و شامم، شام قدیمی و محبوب نون و شیر داغ شد، اگه بدونی چقدر چسبید...

ترم پیش خوب بود و این ترم شروع نشده هزار تا کار دارم، علاوه بر اون در آینده نزدیک، در آستانه تغییرات اساسی هستم... عین زمان قبل از هر تغییری، دلم شور می‌زنه... نوشتنم رو می‌بینی: برای توضیح دادن خسته‌ام...

-535-

2011-10-06T07:12:00.000-07:00

آنا گاوالدا یه جا توی کتابش می‌گه که «زندگی از همه چی قوی‌تره » و این حقیقت داره. عین خورشید وسط آسمون، مسلمه!

اما تو وسط فاجعه‌ی که برات اتفاق افتاده، ایستاده‌ای و نمی‌خوای باور کنی... مشت می‌کوبی به خورشید! به آسمون، به زندگی و همه واقعیت‌ها! چیزی/کسی رو ذیگه نداری و ناتوانی! ناتوان حتی از پذیرفتن‌ش. «...لعنتی، چرا؟ آخه چرا...؟»

حاضر نیستی باور کنی: یه روز می‌بینی، همین زندگی با اون قدرت کذایی‌ش، فاجعه تو رو خیلی آروم و نرم پرت کرده به گذشته، جایی که همه فجایع پرت شدن. انگشت کوچیکه شو داده به تو، راه افتادی باهاش و تو و غم بزرگ‌ت از هم، هی دور می‌شین...

پی‌نوشت یک: «... زندگی حتی وقتی انکارش می‌کنی، حتی وقتی نادیده‌اش می‌گیری، حتی وقتی نمی‌خواهی‌اش، از تو قوی‌تر است. از هر چیز دیگری قوی‌تر است. آدم‌هایی که از بازداشتگاه‌های اجباری برگشته‌اند دوباره زاد و ولد کردند‌. مردان و زنانی که شکنجه دیده بودند، که مرگ نزدیکانشان و سوخته شدن خانه‌هاشان را دیده بودند، دوباره به دنبال اتوبوس‌ها دویدند، به پیش‌بینی هواشناسی با دقت گوش کردند و دخترهایشان را شوهر دادند. باور کردنی نیست اما همین‌گونه است. زندگی از هر چیز دیگری قوی‌تر است» .

پی‌نوشت دو: «...زندگی همین است... اراده راسخ‌تان را در ترک سیگار تحسین می‌کنید و بعد یک صبح سرد زمستان تصمیم می‌گیرید چهار کیلومتر پیاده بروید تا یک پاکت سیگار بخرید. مردی را دوست دارید، از او دو بچه دارید و یک صبح زمستانی، در می‌یابید که او خواهد رفت چون زن دیگری را دوست دارد .»

پی‌نوشت آخر: کتاب رو خریده بودم به خاطر عکسش روی جلد، دیدین گاهی اوقات آدم توی عکس رو دوست داریم؟ نه به خاطر این که جذاب یا زیباس... یا معروفه... نه! نمی‌دونم چرا، اما آدم صاحب عکس رو دوس داشتم و کتاب رو خریدم.

-533-

2011-10-05T03:32:00.001-07:00

دارم لیست وبلاگ‌های گودرمو کم می‌کنم، به امتحان‌ها ربطی نداره... یه حرکت انقلابی هم نیس... علتش؟

دیدین همه ما واسه خودمون یه جور دکتریم گاهی وقتا؟ منم در راستای دکتر بی‌درس و دانشگاه بودن، کشف بزرگی کردم... جدیدن یه جور آلزایمر گرفتم، حافظه کوتاه مدت و بلندمدتم درب و داغون شده... بعد اون دکتر روجای درونم اومد تحلیل کرد واسه خودش. اگرچه ریشه تحلیلم از منظر پزشکی یه کم بی پایه و اساسه، اما فعلن خودمو قانع کرده.

یه جا خونده بودم که این داروهای روان‌گردان علاوه بر اثر شادی و خل‌وضعی، اثر افزایش کارایی سلول‌های مغزی رو دارن، طوری که جماعت شب امتحان می‌خورده‌ن که سطح یادگیری‌شون بالا بره بدون این که بخوابن... این جوری یه که سلول بیچاره که برای کارکرد مثلن 100 ساعت در طی ده روز طراحی شده، یک روز 20 ساعت کار می‌کنه و باطبع یه روز از عمرش کم می‌شه. البته این اعداد و ارقام منه و همون طور که گفتم هیچ پایه و اساسی نداره، اما داستان اینه که سلول زیادتر کار می کنه، خیلی زودتر می‌میره یا ناقص می‌شه، همون آلزایمر... می‌بینی با بیل مکانیکی افتادم به جون علم پزشکی، شرم هم نمی‌کنم...!

ریدر حجم زیادی از اطلاعات دست‌چین شده رو هر روز می‌ریزه توی این مغز بیچاره، سلول‌های بدبخت هم همه تلاش‌شون رو می‌کنن که داده‌ها رو پروسس کنن، آخر کار چیزی واسه انبار کردن نمی‌مونه... حجم زیاد اطلاعات می‌آد و می‌ره، همین! هیچ وقتی هم واسه تحلیل، سبک و سنگین کردنش نمی‌مونه... چی بهش می‌گن؟ فکر کردن... نیگا کردم دیدم من خیلی کم به چیزایی که می‌خونم فکر می‌کنم، عمیق می‌شم... همون نشخوار قدیمی محبوب من! فقط سریع دارم می‌خونم و می گذرم! خب که چی؟

تازه تیشه زده به ریشه «دید زییایی‌شناسانه» من یکی. یه زمانی یه کتاب رو تمام و کمال می‌خوندی، چار تا جمله معرکه می‌نشست توی ذهنت. اما می‌نشست. حالا چی؟ روزانه یه عالمه متن، عکس قشنگ و نوشته عالی، نوشته یا یه اشتراک گذاشته می‌شه... نتبجه این که حتی درک و سلیقه زیبایی شناسانه‌م هم بی‌تفاوت شده... این هم دلیل دیگه که کم کم، گوگل ریدر رو دوس ندارم...

خلاصه این که کم‌کم خداحافظ ریدر...

-531-

2011-10-03T13:05:00.001-07:00

میون امتحان‌ها بود که به سرم زد از خاطرات خوابگاه بنویسم، حتی یه یادداشت هم چسبوندم به دیوار که یادم بمونه. یادم موند، اما تنبلی کردم... دوست نداشتم همچین اتفاقی باعث شروع‌ش بشه اما...

امروز یه دختر توی خوابگاه مرادی مرد. توی حمام مسموم شد و توی فیروزگر مرد... چه اسم‌های آشنایی برای ما خوابگاهی‌ها! خوابگاه مرادی، اورژانس فیروزگر...

خوابگاه مرادی رو هیچ وقت دوس نداشتم، سه تا خوابگاه بودم اما مرادی نه... تنگ و تاریک به نظر می‌رسید... با اون دیوار های آجری‌اش، این که توی دهن دانشگاه و نگهبون‌های درب رشت بود...

از روی عکس‌ها فهمیدم که دخترک فقط یه اسم نبوده، می‌شناختمش... از بچه‌های لیسانس ماهشهر بود... عکس‌ها رو می‌بینم، حتی اسمش یادم نبود... اما کم کم خاطرات زنده می‌شن... این که پر شر و شور بودن، در آرزوی دانشگاه امیرکبیر تهران... این که دانشگاه قشنگی داشتن و خوابگاه‌های خوب با اتاق‌های تک نفره...

در مقابل من که فوق بودم و هفته‌ای یه شب می رفتم ماهشهر، مثل بچه بودن، حتی به نظرم جثه‌هاشون کوچیکتر می اومد... می‌نشستن از درس و امتحان‌ها می‌گفتن، استادهای مشترکی که داشتیم، عکس پسرها رو نشون می دادن، از پسرهای فوق که در واقع هم‌کلاسی‌های من بودن، می‌پرسیدن که براشون کلاس می‌ذاشتن، اما من دونسته‌هامو تعریف می‌کردم و رشته اونهایی که می‌شناختم رو پنبه می‌کردم...گاهی پا به پای اون ها شیطنت -حتی یه بار بدجنسی- می‌کردم، فارغ از این که هنوز توی تهران مسوول یه خوابگاه بودم...

به عکس‌ها نیگا می‌کنم و دخترک رو به یاد می‌ارم. دخترک اومده بود تهران، امیرکبیر... اما حالا دیگه نیس... از ظهر دیگه نیس... رفته... مرده.

-529-

2011-09-29T06:01:00.000-07:00

نانو نمره اول رو آوردم، شوک شدم... آخ اگه بدونی، چه حس قدیمی خوبی برام تداعی شد. حس نمره بیست سیالات ترم پنچ، بعد چهار ترم با معدل 12-13 اولین بیستم رو گرفته بودم، اونم تو مکانیک سیالات! اون نمره منو انداخت رو دور معدل‌های خوب، اون موقع از خوشحالی می‌خواستم همکلاسی‌مو که اونم از نمره من شوک شده بود ببوسم، کسی که خب، صفت اولش هیزی بود!

خلاصه از دیروز تا حالا هی خوشم، هی واسه خودم توی فضا پر می‌زنم...

-527-

2011-09-26T09:58:00.001-07:00

احتمالن آخرین روزهای هوای خوب رو داریم تجربه می‌کنیم... نشستم پای گزارشی که باید بنویسم، اما فکرم هزار جا هست و نیست... مثل ماهی‌ها توی آبگیر بزرگ! می‌خوام قلاب بندازم و چن تا شو بندازم توی سبد وبلاگ...

1- به دوستی فکر می‌کنم که به من گفت: روجا هیچ آرزویی ندارم، هیچ حسی توی صداش نبود، هیچ حسی... صداش که هیچ حسی توش نبود عین پارازیت گاهی خط می‌نداره توی ذهنم.

2- دیشب خودم رو کوبوندم به دیواره و کبودی، کوفتگی و تن‌درد گریبانگیرم شده. به کیت ای‌میل زدم نمی‌ام، اما حیف این هوا نیس؟ تازه اون که تلفن و اینا نداره، اینترنت رو هم معلوم نیس کی به کی چک کنه... دوچرخه رو بردارم و برم..؟ مقاله دوهزار کلمه‌ای که من توی هزار و چهارصدش موندم چی؟

3- از خواب بیدار شدم، خواب دیدم دارم گل‌هایی رو توی گلدون هرس می‌کنم، یکی که گل‌های صورتی داشت، خیلی خیلی بلند شده بود، دخترک می‌گفت کوتاهش کن، گفتم دلم نمی‌اد، گفت خب بکارش توی باغچه... گفتم نه، دستم توی گلدون خوبه، باغچه رو نمی‌دونم... دراز کشیده بود روی یکی از این صندلی‌های حصیری و تن به آفتاب داده بود.

4- کای– دوست‌پسر نروژی صابخونه-، (شما هم مثل من بعد شنیدن دوست پسر ناخودآگاه یه آدم جوون می‌اد توی ذهنتون؟ در مورد کای، این طور نیس و دست کم شصت سال رو داره.) وقتی که اینجاس، تمام روز توی خونه‌س، ساکت ساکت، خضورش رو گاهی از بوی قهوه توی آشپزخونه، یا صدای در دستشویی می‌فهمم، جالب اینه که تا حالا حتی دستشوی رفتن‌هامون تلاقی نداشته. صابخونه که از سرکار می‌آد، تلق و تلوق شروع می‌شه، خریدها رو جابجا می‌کنه، ظرف میوه آماده می‌کنه، غذا درس می‌کنه، با کلی سس و روغن و ادویه، برای کای لابد، چون خودش اگه باشه هرگز سراغ سرخ کردنی نمی‌ره... به من می‌خنده و می‌گه اگه کای نبود آشپزی نمی‌کردم، مثلن غر می‌زنه و شکمش رو نشون می‌ده که چاق شدم، اما بعضی آخرشب‌ها می‌بینم میز صبحانه فرداشونو هم چیده.... به نظر زاضی و خوشحال می‌آد. بیلین- دخترش- گفته بود اوایل از کای خوشش نمی‌اومده چون الکل زیاد می‌خورده و این طبیعی نیس..

5- هیاهوی دار و اعدام بماند، کسی خبری از نتیجه پرونده قتل با شمشیر سامورایی توسط مردان قدرتمند ایران زمین نداره؟ مقتول این پرونده، در حمایت قاتل اون یکی گفته بود که قتل غیرعمد بوده! یکی به من بگه چی شد که این اتفاق افتاد، از کی مردم من با چاقو و قمه و شمشیر سامورایی توی خیابون راه افتادن و انواع قتل‌های غیر عمد رو مرتکب شدن، در حالی‌که همزمان توی تلویزیون به پوریای ولی، حضرت علی و نمی دونم کی، اقتدا می‌کردن؟

6- آدم نباید از دوره‌های بدش فرار کنه... از دوره‌های نمی‌دونم چمه؟ از دوره‌های شاکی بودن از چیزی که نمی‌دونی چی‌یه... آدم باید گاهی اوقات صفت‌های بدش رو بپذیره و یاد بگیره باهاشون زندگی کنه، وقتی فهمید جنگیدن جواب نمی‌ده...

7- و برای خود خودم: قضاوت کردن هیچ هم بد نیس...

موخره: یه چیزی که الان یادم اومد، امروز برای دومین بار، از زمانی که اینجام، یه راننده کامیون با شکلک دراوردن سعی کرد توجه منو جلب کنه، بعد هم که موفق شد ادای یه ماچ راننده کامیونی رو برام درآورد...

-525-

2011-09-24T03:35:00.001-07:00

یه جا خوندم از یه آدم فرهیخته آلمانی – یادم نیس کی بود- که دوره نازی‌ها آلمان رو ترک کرده بود، می‌پرسن دلت برای چی آلمان خیلی تنگ شده؟ می‌گه: نون‌هاش!

خواستم بگم هزار بار باهاش موافقم... Bakery های این جا معرکه‌ن و نون‌ها! وای از نون‌ها... امروز نون همراه با زیتون رو تجربه کردم، فقط می‌تونم بگم به قول فروغ:«... ای تشنج‌های لذت در تنم! »

-523-

2011-09-24T02:45:00.000-07:00

بعد از تموم شدن قضیه بیمه و امتحانا، چند روزی‌یه که دوباره شروع کردم. دیروز کیت برای اولین بار گذاشت که حین صعود من حمایتش کنم، تا پیش از این وقت بالا رفتن ما فقط طناب به دست و کمربند مخصوص پوشیده، به حالت گردن کج می‌ایستادیم، اما دیروز خودش یه مسیر سخت رو چند بار صعود کرد و من حمایت‌گر بودم. چند بار رها و پاندول شد و من هر بار کمی پریدم و یا کشیده شدم روی زمین... طناب از دستم در نرفت اما. البته که هرگز نباید در بره، اما گاهی کمی دیر جنبیدن باعث می‌شه صعودکننده مسیری رو سقوط کنه... روز اول اول گفت هرگز نباید دستت از طناب جداشه، گفت هربار ببینه دستم به طناب نیس یه سیلی جوابشه، که دوتاشو همون روز خوردم بماند که اولی رو هم بخشید.

دیروز گفت خوب بودی، گفت تا حالا نذاشته شوته (رفیق ژاپنی) جدی حمایتش کنه، اگرچه لبخند رضایت‌مندانه‌ی زدم، اما خب باورش سخته! شوته تمام این مدت بوده و تمرین می‌کرده، حالا هم عین مارمولک مسیرها رو بالا می‌ره، در حالی که من اون وسط در حال فحش به زمین و زمانم.

... حالا هم از صبح ماهیچه‌های پام، جایی که کمربند بسته می‌شه درد می‌کنه، به علاوه کف دستم که خط طناب روشه و البته دندون‌هام به خاطر بهم فشردن...

شوته دیروز نبود، اینجا فستیوال بزرگ آبجوخوری (Oktoberfest) شروع شده و خیل عظیم مشتاقان هر روز راهی مونیخ می‌شن که شوته هم دیروز جزوشون بود.

-521-

2011-09-22T14:56:00.001-07:00

اگه بخوام بزرگ‌ترین ایراد خودم توی کار رو بگم، باس بگم بعضی اوقات گیر می‌دم به یه نکته، که اگرچه مهمه و حل شدنش مشکلی از پروژه رو حل خواهد کرد، اما هدف اصلی که تموم کردن پروژه باشه رو تحت تاثیر قرار می‌ده و به عقب می‌ندازه... این وقتا یکی باس یه قلاب بندازه، منو از اون ته‌مه‌ها بکشه بیرون... تا اینجا تجربیاتم می‌گه، تموم کردن کار، هرچند ناقص بهتر از یه پروژه تموم نشده با بخش‌های مجزای کامل‌ه. اگرچه پروژه از هر نظر کامل، بهترین و ایده آل ترین حالت‌ه.

البته دوستی معتقده که این ایراد من فقط توی کار نیس و من عمومن این طوری هستم.

-519-

2011-09-21T08:08:00.000-07:00

کلمه ای باید باشه که حس دیشب منو توصیف کنه، هی فکر می کنم و پیداش نمی کنم...

یه پیراهن سبز فسفری بود که کودکی و اوایل نوجوونی من خیلی بهش گره خورده... پیراهنی با آستین پفی و دامن پیله پیله ای... یه پاپیون هم داشت که قشنگ می نشست رو ناف من... کوتاه بود و موظف بودم شلوار پیژامای دست دوز زشتنی باهاش بپوشم... همراه روسری ژرژت سه گوشی، که لبه های تور دوزی شده داشت.

همین پیراهن تنم بود که پسری که نسبت دوری هم با ما داشت به من دست زد، همین پیراهن تنم بود که داشتم توی آبگیر باتلاقی کوچیکی فرو می رفتم و شاید داشتم می مردم... اما صدام در نمی یومد، در نیومد.

توی مورد اولی شوکه شده بودم و توی مورد دومی چون می ترسیدم داد بزنم و کمک بخوام...

کلمه ای می خوام اینه: «حس پیراهن فسفری»... من نیمه شب با حس پیراهن فسفری م بیدار شدم و نمی دونستم چی کار باید بکنم، هیچ کس نبود و من انگار توی تموم کهکشان ها تنها بودم... نمی دونم اما فقط می دونم عاجز بودم. تمام امروز دارم دور خودم می چرخم سعی می کنم که خلاص شم ازش... اما نمی شه...

-517-

2011-09-18T14:20:00.001-07:00

هلند بودم، پیش نگار.

همین خودش کل یه سفرنامه‌س. مگه نه؟

-515-

2011-09-15T01:35:00.000-07:00

خواب بدی دیدم و مطمئن نیستم بد کلمه مناسبی باشه.... ترسناک بود و همه صحنه‌ها واقعی و از نزدیک به نظر می رسید، آدم بدها زردپوست‌هایی با جثه‌هایی کوجیک و چشم‌هایی عین سنگ بودن که به راحتی گوشت و پوست می‌دریدند و هیچ ابایی از خون و درد و مرگ نداشتن... می‌دونم چرا. همین چند وقت پیش مطلبی خوندم درباره یه عکاس، که از وقایع یه کودتا توی یه دانشگاه عکس‌هایی گرفته بود. کشورش یادم نیس، عکس قدیمی و سیاه و سفید بود و جماعتی ریزاندام رو نشون می داد که پای جسدی که به دار کشیده بودن هلهله می کردن... توی یه دانشگاه.... من فقط همون به عکس رو دیدم و مطلب رو خوندم. سراغ باقی عکس‌ها نرفتم... همون کافی بود.

از کشتن من شروع می‌شد، به جرمی که خودم فکر نمی‌کردم مجازاتش مرگ باشه... مرگ با وسیله‌ای مثل گیوتین... توی خواب فکر کردم که کمی ترسناک‌ه اما عوضش سریع بود، علت این رو هم می‌دونم، گزارش دار کشیدن و جون دادن طولانی یک اعدام (پسری که با چاقو زندگی دختری که نمی‌خواس مال اون باشه رو تموم کرده بود،) رو خونده بودم...

باقی داستان سفر روح سرگردون من و دیدن انواع و اقسام مرگ، شکنجه و خون بود... همون آدم‌های خبیث ریز جثه هلهله گر...

من مدت‌هاس که فیلم ترسناک نمی‌بینم، هیچ جور فیلمی. البته فبلش هم خاطرخواه فیلم‌های ترسناک نبودم.... یه فیلمی بود به اسم irreversible، از کی گرفتم یادم نیس. دخترها نبودن و من توی خونه تنها نشستم و دیدمش... تمومش نکردم، یادمه سی‌دی رو دراوردم و سعی کردم بادست بشکنمش، می‌دونستی سی‌دی به راحتی نمی‌شکنه؟ اما وقتی شیکست، هزار تیکه شد. من رفتم توی دستشویی و بالا اوردم... بعد اون فیلم ترسناک ندیدم، نمی‌تونم...

حالا فیلم‌های ترسناک از اتفاق‌های واقعی اومدن توی خواب‌های من... من درحالی که دهنم خشک شده، چشمهامو وحشت‌زده باز می‌کنم. اولش خیالم راحت می‌شه که فقط یه خواب بود و بعد یادم می‌اد که خیلی هم رویا نبوده....

-513-

2011-09-14T16:31:00.001-07:00

من چی فکر کردم که ابروهای از شرق تا غرب «ادامه‌دار» رو به دو تا مستطیل «پودونگ»ی تبدیل کردم؟ بماند که دو تا هم شبیه هم نیستن...!

پی‌نوشت: پودونگ هم آدم بد ه کارتون بی‌مزه دوقلوهای افسانه‌ای بود؛ که راستش شنیدم خیلی هم دو قلو نبودن...

-511-

2011-09-01T02:43:00.000-07:00

« بزرگ شدی، می خوای چی‌کاره بشی؟»

جمله معروفی از من نقل می‌شه، وقتی که خیلی بچه بودم، در جواب این سوال گفتم: «من وقتی بزرگ بودم، پلیس بودم.» هنوز درکی از زمان نداشتم و نمی‌دونستم که درستش اینه: «وقتی بزرگ شدم، می‌خوام پلیس بشم.» اما یادم هس که در جواب من می‌خندیدند و می‌گفتن: «زنا که پلیس نمی‌شن!»

-509-

2011-08-30T04:33:00.001-07:00

به مدد فن‌آوری امروزی، گاهی با اخگر توی مغازه‌ش، به صورت تصویری حرف می‌زنیم... دوربین با کیفیتی نداره، تازه تنظیم هم نیس، اما کار ما رو راه می‌ندازه. با ادبیاتی که من دارم یه وقتایی بهم یادآوری می‌کنه: « یواش! اینجا محل کسبه‌ها!»

... میون حرف زدن می‌شه که مشتری بیاد، اون وقت من ساکت می‌شم و گوش می‌دم، بیشتر صدای خودش می‌آد تا مشتری، گمونم میکروفون هم بیماری دوربین رو داره: «...بعله داریم، این شیش تومنه، اینم هس چهارونیم... نه... خواهش می‌کنم، خداحافظ...» دوباره حرف زدن رو از سر می‌گیریم... گاهی برای من از اتفاق‌های روزانه‌ش تعریف می‌کنه، دیروز هم یکی رو گفت.

قبل از تعریفش، باس بگم مغازه توی قسمت لوکس بازار نیس، یه بخش عمده مشتری‌ها، روستایی‌هایی هستن که صبح به صبح می‌آن شهر، برای مدرسه و درس دانشگاه و کار... خب قسمت عمده مشتری‌ها هم خانوم هستن... یه طیفی از مشتری‌هاشو دوس دارم، خانوم‌هایی که صبح به صبح با یه تشت از میوه و سبزی و محصول‌های دیگه- بسته به فصلش- می‌آن توی بازار روز و ظهر درحالی که پول‌ها رو پرشالشون گذاشتن، سر راه برگشت، خرده‌ریزهای موردنیاز رو می خرن، یه چیزایی مثل لباس زیر واسه خودشون بچه ها و حتی شوهراشون...

یه وقتایی، مثل ماه رمضون بازار کساده، اما آخراش، دم عید، جماعت می‌افتن رو دور عروسی؛ هم‌زمون با پاییز باشه که چه بهتر. دم پاییز بعد «بینج تاشی» یا همون دروی برنج، فصل کم‌کاری و شاید پول‌داری کشاورزاس و تا هوا خوبه، بازار عروسی داغه... این وسط اخگر هم اگه بتونه چند تا «خرید عروسی» داشته باشه، کیف‌ش کوکه...

گمونم هنوز هم روال بر این قراره که توی خرید عروسی، یه قسمتی هس به اسم خرید چمدون. این چمدون شامل لوازم آرایشی و بهداشتی، لباس زیر و خواب و ... این چیزهاس که هر طرف واسه اون یکی می‌خره... خرید رو معمولن عروس و دوماد آینده با چندتا از فامیل‌های نزدیک هر طرف می‌رن...

البته رقم‌های خرید عروسی اغلب مشتری‌های اخگر، خیلی بالا نیس. مثلن کیف لوازم آرایش خیلی از عروس‌ها مختصر و مفید، شامل یه ماتیک، مداد چشم و چند تا چیز مختصر دیگه می‌شه... در مورد خیلی از روستایی‌های اون جا می‌تونم بگم که فقیر نیستن، وضع مالی متوسط. گمونم فرقش با یه آدم متوسط شهرنشین اینه که توی این چیزا خیلی دنبال ربخت و پاش نیستن ( البته جاهای دیگه جبرانش می‌کنن). تازه این خرید یه خرید سیاسی هم هس، با توجه به این که اغلب، خانواده طرف مقابل پول رو می‌پردازه و عروسی‌ها هم عمدتا براساس روش سنتی از خواستگاری و اینا شروع شده، بساط «گربه دم حجله‌کشی» فامیل‌ها برای هم به راهه...

خلاصه داستان از این قراره که دیروز یه خرید عروسی داشته، کل ماجرا عجله‌ای یوده، دو روز پیش رفته بودن خواستگاری و عید فطر قرار عقدکنون بوده، به سلامتی. مادر داماد و خواهر عروس، همراهان خرید بودند.

وسط خرید، خواهر عروس جدل با مادر داماد رو شروع می‌کنه. دعوا سر این بوده که وقتی مادر داماد دوتا شورت برداشته، خواهره اعتراض می‌کنه که نه... نمی شه... ما یه دونه ورداشتیم و بحث بالا می‌گیره... عروش بیچاره، لال به گوشه‌ای می‌ایسته و داماد که کلن محل رو ترک می‌کنه، می‌ره بیرون مغازه... خلاصه خرید کرده و نکرده، می‌ذارن می‌رن دنبال بقیه خریدها و قرار می‌شه بعدن بیان دنبال خریداشون...

البته روشنه که بجث اصلن سر یه شورت یا دو تا نبوده! اخگر می‌گه تا توی این دو سه روز، اینا خریداشون رو بکنن، ببین چه گیس و گیس‌کشی‌ها که نشه!

-507-

2011-08-29T10:50:00.001-07:00

دنبال عکسی می‌گشتم که پیدا نکردم، اما عکسی رو دیدم که خیلی دوست دارم. یه دوربین غول‌پیکر قدیمی بود؛ عکس که می‌گرفتی، در آن ظاهر می‌کرد و این حیرت‌انگیزترین چیز بود. نمی‌دونم عکاس کی بوده؟ عکس رو همین طور کج و معوج می‌ذارم اینجا... خود زنده‌گی‌یه برام...

-505-

2011-08-25T13:10:00.001-07:00

از مدتی پیش، خیلی زیرپوستی حواسم بود که غر نزنم. از کی؟ ...دقیقش یادم نیس، شاید از دو، سه سال پیش. یادم نیس قبلش آدم غرغرویی بودم یا خیر... اما خاطرم هس آدم «منفی»‌ی بودم. متعلق به گروه «نیمه خالی لیوان»! باس بگم منفی بودن خیلی جاها بهم کمک هم کرد، مثل نفرت یا خشم که توی این داستانا و فیلما نیرو محرکه و پیش‌برنده‌س. حالا این قسمتش بماند.

استراتژی این نبود که یهو تغییر جهت بدم، بپردازم به نیمه- قسمت- پر! مساله این بود که به نیمه خالی نگاه کردن، دردی از من دوا نمی‌کرد و روزها می‌گذشت...

گفتم که زیر پوستی، مثل حرکت آروم یه حلزون، نیگا که می‌کنی، انگار حرکتی نمی‌کنه...

غر نزدن هم حواشی‌ش بود که همراهش اومد... برنامه‌یی براش نداشتم، اما می‌شد که به خودم بگم: «هی دختر، یواش!»

شاید توی معیارهای مختلف، میزان غرغرو بودن من فرق کنه... اما من حلزونی هستم که تا حالا مسیر زیادی رو اومده، ردش پیداس، می‌بینم...

خواستم بگم خوشحالم. همون طور که امروز، وقتی یهو فهمیدم وزن کم کردم خوشحال شدم، بیشتر از این‌که آرووم و یواش بوده... گیرم که تا وزن ایده‌آل خودم راه دارم... اما من همیشه آدمی بودم که به مسیری که رفته نیگا کرده؛ همون شارژش می‌کنه واسه چیزی که جلو روشه.

چه بهتر که یهو، بی‌هوا ببینی مسیری که رفتی زیاد شده وقتی تو حواست نبوده، اون قدر زیاد که وقتی برمی‌گردی، یه لبخند از خود متشکر بودن بیاد توی ذهنت.

البته همه چی، همیشه با هم جور نیس. یکی‌ش این مرض استرس‌ه که گریبانگیرم شده و اگه راستش رو بخوای هنوز روش مقابله باهاش رو بلد نشدم... کم هم آزار دهنده نیس، بی‌پیر!

-503-

2011-08-20T14:12:00.000-07:00

دوباره به این فکر می‌کنم «ولدزنا بودن» دلیل بدی‌یه آدم نیس... آدم بد قطعن صفات دیگه‌ای داشته، کافی برای «بد» شدنش که هیچ ربطی به این فحش نداره!

از فحش‌هامون حذفش کنیم.

-501-

2011-08-18T16:08:00.001-07:00

گفتم:« سر نخ رو بگیر، من ببینم این چرا هوا نمی‌ره؟» دویدم طرف بادبادک دست ساز: «فکر کنم سنگینه، باید این دنباله‌ها رو کمترش کنیم...» فکر کردم که نمی‌شه چوب‌های وسط رو برداشت، وا می‌رفت بادبادک! داد زد:«باد...، باد نداریم!» نگاهش کردم، صدایی شنیدم ازش که می‌گفت: «این نمی‌تونه راست باشه، خوابه...! من خوابم.»

دلم راضی نمی‌شد به کندن دنباله‌هایی که با چه ذوقی ساخته بودیم و رنگ به رنگ چسبونده بودیم ته بادبادک. به امید این که بادبادکمون، عین عکس‌ها و کارتون‌های تلویزیون توی آسمون پرواز کنه و دنباله‌هاش برقصن توی هوا... بالاخره سه تاشو کندم. توی دستم بودن و به طرفش رفتم. هنوز پشت نگاه کودکانه‌ش صدا می‌گفت: «من خوابم، جز خواب چیز دیگه‌ای نمی‌تونه باشه!»

« آره فکر کنم باد نیس، حالا من این سه تا رو کندم، تو هم بدو ببینم چقد هوا می‌ره»

دوید. دوید و بادبادک بالا رفت، نه زیاد، اما اون قدر بود که من هم شروع کنم به دویدن، می‌دیدمش که رو برمی‌گردونه و به من و بادبادک نگاه می‌کنه باشوق... می‌دویدیم. صدای خنده‌هامون و صدای تپ و تپ پاهای بی‌کفش‌مون روی آسفالت همه فضا رو پر کرده بود...

اما من از اول می‌دونستم. حق با او بود، خواب بود و من سال‌ها پیش مرده بودم...

-499-

2011-08-13T04:24:00.000-07:00

بعد چند ماه می‌ری خونه برای چند روز. روال بر این قراره که در تمام مدتی که خونه هستی بساط لحاف، تشکت جلوی تلویزیون پهنه و همه کنترل‌ها در سیطره تو. پای برنامه‌های صدتا یه غاز ماهوراه نشستی و کتابی هم علی‌الحساب جلو روته که فقط نصف شب‌ها می‌خونی... روزها همین‌طور که گفتم، پای همه سریال‌ها نشستی و یه دم می‌پرسی: «این کی بود؟ ...کی با کی بود؟ ... اون که با فلانی بود، چی شد؟» -که لابد یک قسمتش رو شیش ماه پیش دیدی- و خلاصه کفر جماعت رو درمی‌آری.

توی یکی از این روزها می‌رسی به یکی از این کانال‌ها که بیست و چهار ساعته، تبلیغ پخش می‌کنند. دست کم دو تا آدم به نظر کاردرست، ایستاده‌اند و از مزایای یه «رنده» حرف می‌زنن، آدم‌های کاردرست انواع و اقسام ستاره، مارپیچ، فنر، استوانه، گل و بوته از جنس خیار و سیب و گوجه و چمی‌دونم چی رو را نشون می‌دن که صد البته با این رنده درست شده. در لحظه با خودت فکر می‌کنی: «... اووه! چه رنده با حالی!». همینطور عکس انواع سالادهای خوش آب و رنگ تولیدی رنده رو نشون می‌ده که تو کانال رو عوض می‌کنی...

فردا دوباره کانال رو امتحان می‌کنی، همون رنده، همون آدم‌های خیلی هیجان‌زده از حضور چنین رنده‌ای...

پس فردا در حال بار و بندیل بستن، از روی فضولی سری به کانال می‌زنی! ...«ای وای رنده!»

می‌ری... توی شیش ماه صدبار سالاد درست می‌کنی و برای تزیینش، با کارد از گوچه گل درست می‌کنی، و اگه شیکمویی‌ت اجازه بده گل ترد کاهو رو می‌زاری وسطش! ...اگرچه بهتره خودت بخوری‌ش چون در غیر این صورت سر سفره همه‌ش حواست به اینه که کی جسارت می‌کنه و اون گل رو می‌خوره، تا بشه دشمن خونی‌ت!

بعد شیش ماه بر می‌گردی و همون بساط لحاف و تشک و تلویزیون! حتی قضیه رنده یادت نیس که اتفاقی دوباره کانال مورد نظر رو پیدا می‌کنی، خب معلومه: «رنده!»

پی‌نوشت: اولش می‌خواستم این قضیه رنده رو ربط بدم به چیز دیگه‌ای و مثلن یه «نتیجه» ای ازش بگیرم، اما دیدم این نوشته فقط راجع به رنده‌س! رنده در زندگی من.

-497-

2011-08-08T15:43:00.001-07:00

از بچگی‌هامون خاطره زیادی ندارم. خواهرها رو می‌گم... خواهر بزرگه پنج سال بزرگ‌تر بود، پس همیشه از ما «خیلی» بزرگ‌تر بود، لابد وقتی ما بچه دبستاتی بودیم، اون نوجوون بود و وقتی ما نوجوون شدیم، اون جوون محسوب می‌شد و وقتی هم ما جوون، اون عاشق شد و عروس. و رفته بود.

یادمه با ضبط تک کاسته که صدای مرضیه‌ش بلند بود، درس می‌خوند، همیشه درس می‌خوند... همین فقط یادمه... حالا هم که حسابی برای خودش مامان‌ه...

خواهر وسطی دوسال بزرگ‌تر بود، تصویرهای مبهمی از کودکی‌مون دارم، که من هنوز «بچه» بودم و باید به «شاه‌زاده و گدا»ی مارک تواین قناعت می‌کردم و اون و برادر سر خوندن «سووشون» و «ریشه‌ها» گیس همو می‌کشیدن. یادمه ریشه‌ها رو از وسط نصف کردن تا جفت شون بخونن... این وسط من هم یواشکی جفتش رو خوندم... اولین جمله جسمانی عاشقانه‌ای که خوندم توی سووشون بود: جایی که زری و یوسف از مهمونی برگشتن و توی اتاق خوابن و لباس عوض می‌کنن، یوسف به زری می‌گه «دلم برای پستان‌هایت می‌سوزد، چقدر سفت می‌بندی‌شان...» و اولین تصویر سازی وحشتناک از یه رابطه جنسی، توی ریشه‌ها: اون‌جا که ارباب سفید برای اولین بار می‌اد سراغ دخترک سیاه، و یادمه دخترک می‌گفت: «ارباب نه، خواهش می‌کنم ارباب»... بماند.

اما یه تصویر واضح دارم از خواهر وسطی و کودکی‌ها مون، از خیلی دور. نشسته بودیم حیاط پشت خونه، آفتاب بود، پاهامون از ایوون آویزون. یه زبون اختراع کرده بودیم و باهم حرف می‌زدیم و کروکر می‌خندیدیم. یادمه حرف کشید به بزرگی شکم یه خانم حامله که دیده بودیم... بحث جدی شد و برگشت به زبون فارسی... گفتیم اگه خانومی که یه قلو داره شیکمش این قدی‌یه، پس چهار قلو چی می‌شه؟!! و در نهایت به این نتیجه رسیدیم که اگه یه خانم نه قلو حامله باشه – نه رو از کجا اوردیم، نمی‌دونم!- لابد شکمش قد یخچال ماس... همون یخچال سبزه، مارک آزمایش... دوباره کر کر خندیدیم.

-495-

2011-08-05T16:56:00.001-07:00

یه مدت- اونم نه کوتاه- که دستت توی جیب خودت بره و هر چی بشه پیش خودت بگی، خیالی نیس، عوض‌ش خودم خرج خودمو می‌دم و پیش خودت خیالت راحت باشه و نفس راحتی بکشی، می‌بینی:ای وای! چه سخته دوباره درآمد نداشتن و دانشجو شدن...

البته پیش خودت حساب کتاب کردی که آره، دارم با پول خودم می‌رم، اما خب حاصل سه، چهار سال کار کردن وقتی تقسیم بشه به یوروی هزار و شیشصد تومنی، عمرن کفاف دوسال رو بده! پووه! عمر هم که ریال و یورو نمی‌شناسه، روزش همه جای دنیا روزه و چی بگم از چهارسال! البته عزیزی خرج سال بعد رو بهت قرض می‌ده و جای نگرانی نیس. اما خب بدهکاری چند هزاری اونم به یورو که همیشه یه گوشه توی ذهنت وول می‌زنه و فکر که می‌کنی یادت می‌افته که: ای وای!

البته من آدم پرخرجی نیستم و حقوق سابق‌م که زیاد هم نبود، کفاف خرج و برج‌م رو می‌داد. اهل مارک و برند هم که نبودم. مثلن تا قبل فرنگ اومدن مانتوهام از فیروز-فرزانه فاطمی تامین بود و لباس‌های توی خونه‌م هم از مغازه خواهرک. نه که بخوام خست کنم، نه! هیچ‌وقت دلم نخواسته بود که مثلن مانتوی خدا تومنی داشته باشم... برج‌هام که عمده‌ش کتاب بود و سفر... کم‌کی توی حساب‌م بود، واسه مواقع ضروری!... پولی هم ته جیبم بود واسه این‌که اگه عشق‌ام کشید و چیزی رو خواستم، بخرم. که من به این «دل آدم چیزی رو بخواد و بابتش پول خرج کنه» احترام می‌ذارم. اونم دل من که کمتر براش پیش می‌اومد...

حالا دوباره دانشجوام و اگه نگیم بی‌درامد، کم‌درامد. البته کار می کنم، اما خب به طور متوسط فقط خرج اجاره خونه از توش در می‌آد، تو بگو یک سوم. می‌تونم بیشتر کار کنم تا مثلن هفتاد درصد از مخارجم رو در بیارم، اما خب می‌دونی از خودم مطمئن نیستم، به احتمال زیاد درس می‌ره ته لیست اولویت‌ها... همین قدر خوبه، باعث می‌شه خیلی هم فکر نکنم که هیچ درامدی ندارم و پیش خودم بگم:«دختر تو داری سعی‌ت رو می‌کنی.»

همین درامد کوچولو رو هم با خودم قرار گذاشتم خرج سفر کنم واسه سفر اگه پیش بیاد، دل‌دل نکنم... اما می‌خوام بگم دید آدم چقدر فرق می‌کنه، وقتی دیگه درآمد نداری. مثالش سفری یه برنامه‌شو ریختم، اگه قبل بود خودمو واسه پنجاه یا صد تا نگران نمی‌کردم و می‌گفتم:«زمان کمتر توی راه بودن، آسایش بیشتر!» اما حالا، خب مراعات می‌کنم. سفری هوایی چهار ساعته رو می‌کنم، زمینی بیست ساعته... به خودم می گم:« یه طرفش که می‌خوابم و توی برگشت هم از مناظر لذت می‌برم و کتاب می‌خونم...»

پی‌نوشت: به گوش مامان نرسه، حالا فکر کنه دارم گشنگی می‌کشم!

-493-

2011-08-04T14:31:00.001-07:00

هی یاد ماه رمضون‌های خونه گل‌ها می‌افتم. یه سری روزه می‌گرفتن و یه سری نه! روزه‌خوارها همیشه حواس‌شون به ذخیره زولبیا و بامیه بود و می‌شد یه شب اتفاقی! دو یا سه تا جعبه نیم کیلویی شیرینی، سر از سفره افطار در بیاره... مهین؟ نه...! بانو جانم همیشه به فکر میوه بود و غذای سالم... و البته نون!

من اما خودمو می‌کشتم، سفره افطار پهن بود و ما؟ (من و دنیا یا من و مسطور؟) پای تلویزیون که فقط همون ماه رمضون روشن می‌شد، سریال‌ها رو شبکه به شبکه می‌دیدیم و چایی و بامیه می‌خوردیم... نمازخونا هی می‌گفتن که باید برن نمازشون رو بخونن وگرنه سنگین می‌شن... هی می‌گفتن و آخرش هم چند دقیقه قبل دوازده تند و تند نماز می‌خوندن و قرار می‌رفت برای فردا شب، که قبل افطار نمازاشون رو بخونن... فردا شبی که نمی‌اومد.

می‌دونی چی‌شو خیلی دوس داشتم، اذان که می‌شد همه جمع بودیم و حتی اگه شامی نداشتیم سفره با چایی، پنیر و اگر خوش شانس بودیم نون سنگک و سبزی تازه رنگ می‌گرفت... زولبیا و بامیه هم که همیشه بود...

ماه رمضون ماه افطاری دادن بود.. عاشق جمع کردن بچه‌ها و افطاری دادن بودم، هرسری از رفقا توی یه شب، هر کسی یه چیزی می‌خرید، یکی آش، یکی حلیم، چند نفر باهم زولبیا، بامیه...، منم شام درست می‌کردم... خونه شلوغ می‌شد، جا برای نشستن نبود و ظرف کافی نداشتیم... سر و صدا، گپ‌ها و بحث‌های تکراری.

دلم می‌خواس یه بار آش رشته درس کنم، که هیچ وقت فرصت نشد...

واسه گروه یه بار شله‌زرد درس کردم، قابلمه‌هامون کوچیک بود، مکافاتی کشیدیم... بعد یکی از مهین پرسید روجا می‌تونه واسه گروه دانشگاه هم درس کنه؟، جواب آره بود... تعدادشون دو برابر بود، دیگه نمی‌شد توی اون قابلمه زرده که بزرگ‌ترین قابلمه‌مون بود، سری به سری درس کرد... بانو جانم رفت یه قابلمه روحی خرید به چه بزرگی، بعدش گمونم دیگه استفاده نشد، -شاید یه بار- موند گوشه آشپزخونه و کیسه برنج رو می‌ذاشتیم توش، هنوز هم هس توی خونه دخترا... هی کره 250 گرمی می‌نداختیم توی دیگ در حال قل زدن و هی زعفرون می‌ریختیم و من می گفتم: «کمه! کمه!»... من اون افطاری رو نرفتم، در واقع حتی یه برنامه هم با گروه کوه دانشگاه نرفتم... یکی بعدن توی یه برنامه‌ی که با ما اومده بود گفت:«شما روجا هستین؟» گفتم:«اره»... «همون که شله‌زرد درس کرده بود؟»، گفتم:«اره»، گفت: «بهتون نمی‌اد»... چرا نمی‌اد؟ نپرسیدم و خندیدم...

دیشب گفتم برم عکسای افطاری‌ها رو ببینم، هیچ عکسی نبود، یعنی احتمالن یادم رفته بیارمشون...

اینا رو نمی‌گم که دل‌تنگی‌مو نشون بدم... نه. یادآوری‌ش برام خوبه، کیف می‌کنم، حتی الان که دارم می‌نویسمش... می‌نوسم که بگم، غذا و سفره آدما رو بهم نزدیک می‌کنه، اوقات ادما رو خوش می‌کنه، مهم نیس جا نداشته باشی، یا آشپز خوبی نباشی یا هرچی...

پی‌نوشت: من آشپز خیلی خوبی نیستم اما نمی‌دونم چه سری‌یه که اعتماد به نفسم توش خوبه، گاف هم دادم که بزرگ‌ترینش پختن یه برنج کال‌ه که به ادعای عناصر ذکور مهمونی، هنوز بعد سه سال هضم نشده، هی آب می‌خورن و می‌شینن توی آفتاب، بلکه برنجه دم بکشه...! چه جوک‌ها برام نساختن، هنوز هم اگه یه آدم جدید گیر بیارن، یا دوباره دور هم جمع شیم از اول تعریفش می‌کنن و جک جدید براش می‌سازن... می‌بینی؟ آشپز خوبی هم که نباشی کلی خاطره خوب از یه سفره شام در می‌آد.

-491-

2011-08-02T03:56:00.002-07:00

گاهی وقت‌ها آدم‌ها و اتفاقات بهم زنجیر می‌شن و آدم در می‌مونه از توالی‌شون... چقدر حرف دارم از ادم‌های– نامربوط و ناممکنی- که یه جوری به من و به زندگی من وصل شدن. زمان گذشت، هی گذشت اما دوباره یه روزی، یه اتفاقی یادآور این پیوند شد...

دلم می‌خواد حرف بزنم اما کلمه‌هام محدوده. این دفعه این یادآوری آدم‌ها و خاطرات خوب نبوده، یه عالمه خشم دارم، یه عالمه مشت نزده...

-489-

2011-08-02T03:56:00.001-07:00

در جواب من می‌گه: «من انگار پیش دخترا شانس ندارم...» می‌خندم و می‌گم: «هنوز خیلی وقت داری، سنی که نداری... من اگه هیجده سالم بود حتمی عاشقت می‌شدم...» چشاشو گرد می‌کنه و لبخندی از روی ناباوری می‌زنه... ادامه می‌دم: «ورزشکار، شاد و کنجکاو، کسی که می‌خواد بره دنیا رو بگرده، یه آدم «متفاوت».» – نگار که اینو بخونه فحش رو می‌کشه بهم، اما خب دارم از 18 سالگی حرف می‌زنم. دروغ که نمی‌تونم بگم...- خواستم بگم «کله خراب» اما انگلیسی‌شو بلد نبودم... می گه: «نه! من دلم می‌خواست اون آدمی بودم که واقعن عاشق‌ش بودی*... That crazy guy! » حالا من چشامو گرد می‌کنم و می‌خندم...

* داستان خاطرخواهی 18 سالگی رو براش گفته‌ام.

-487-

2011-07-31T02:54:00.000-07:00

نشستم پای آینه، ریشه موهامو که دراومده بود، رنگ کردم و کمی هم ابروهامو روشن. دوش گرفتم و موهامو خشک کردم، این بار دیگه با اتو صافشون نکردم بلکه دسته دسته به بیرون فر دادم... سر صبر آرایش کردم، بماند که آرایش سر صبر من هم حداکثر پونزده دقیقه‌س... لباس پوشیدم، عطر زدم، طبق یه عادت قدیمی پشت گوشام رو هم عطر زدم.

شرط منو که می‌دونی، مهمونی یعنی دامن، یعنی پیراهن، یعنی رقص، یعنی رنگ... توی آینه خودم رو می‌بینم... راضی‌م... کمتر پیش می‌اد که به خودم بگم:« هه! خوشگل شدی‌یا!» این‌بار گفتم و راه افتادم...

همه این‌ها رو گفتم که بگم دخترکی که مرد رو بخشیده نمی‌دونم چه جنسی از دل توی سینه داشته... چشم‌هاش که دیگه همیشه بسته‌س. شاید هم بهتر، که اگه می‌دید هرگز نمی‌تونست توی آینه از زیبایی لبخندش لذت ببره و دیدن براش رنج، رنج و رنج بود. خواستم بگم من اگه بودم، من روجا، همین که همیشه یه ایراد توی خودش پیدا می‌کنه و کمتر وقتایی پای آینه از زیبایی خودش لبخند می‌زنه، من نمی‌بخشیدم...

-485-

2011-07-26T13:22:00.001-07:00

دیشب خواب بدی دیدم. برای من که یا خواب نمی‌بینم، یا خواب‌هام یادم نمی‌مونه و یا یه کابوس رو هر از چندگاهی- دیر به دیر- می‌بینم؛ خوابی با این تصاویر واضح عجیب و غریب بود... ماجرا از این قراره که توی خوابم، دختری که عزیزه برام، یه بند گریه می‌کرد و از مریضی عجیب و لاعلاجش می‌گفت که گمونش از رابطه‌ای که داشت گرفته بود. تب و لرز و کوفتگی و خستگی مداوم داشت و ازش خون می‌رفت. وقتی من توی خواب، حجم خون رو دیدم ترس برم داشت. خون مرده، سیاه و لخته شده. توی خواب اسم مریضی‌شو گفت و خوب به یادم موند: «تب سیاه»!

صبح دیر پاشدم از خواب، وقت میکروسکوپ داشتم، سریع رفتم و ظهر، یه ساعتی که برای ناهار اومدم خونه، این اسم رو جستجو کردم، عجیب این که بیماری با این نام وجود داره. البته نه با این منشا و نه با همه این علایم، اما وجود داره و من تا جایی که یادم می‌آد قبل از این، هرگز اسمی از این بیماری نشنیده بودم.

ته‌نوشت: تب سیاه بیماری انگلی است که از طریق نوعی پشه منتقل می‌شود و در صورتی که درمان نشود می‌تواند فرد مبتلا را بکشد و از علایم آن تب، ضعف، سستی و ورم طحال است.

-483-

2011-07-25T14:25:00.000-07:00

«خوانندگان بسیار عزیز ایرانی من،

گرچه همدیگر را ندیده‌ایم، اما به هم نزدیک و با هم آشناایم... شما در نوشته‌های من خودتان را می‌یابید، پس من شما را می‌شناسم.

... قسمت نبود که دروازه مرز را بگذرم و خودم را در میان شما ببینم، و کیست که به همه آرزوهای خود رسیده باشد؟... من به کتاب‌هایم حسودی می‌کنم، زیرا آنها می‌توانند به همه جا بروند.

باری... گرچه هم‌دیگر را ندیده‌ایم، اما دوستیم. و در دنیایی که میلیون‌ها انسان در کنار هم، با هم بیگانه و به خون هم تشنه‌اند، نزدیکی و دوستی ما از دور، خود سعادتی است.»

عزیر نسین- 16 مه 1972- مقدمه کتاب «دیوانه، یکی صد لیره» ترجمه ثمین باغچه بان.

ته نوشت: در سال 1933 که انتخاب اسم فامیلی در ترکیه اجباری شد، او کلمه «نسین» به معنی«تو چه کاره‌یی؟» را برای خود انتخاب کرد.

-481-

2011-07-23T03:34:00.000-07:00

1- یه بمبی ترکونده‌ن توی نروژ، بعد هم یه نفر مردمو به رگبار بسته، تا حالا نود نفر کشته اعلام شده، یکی خبر رو به اشتراک گذاشت و نوشت:« امروز چهره‌های مردم شادترین کشور دنیا، کمی فقط کمی، شبیه من شده. شاید از این پس بیشتر همدیگر را درک کنیم». ... هر جور که فکر می‌کنم این جمله، جمله خوبی نیس.

2- کره جنوبی می‌خواد متجاوزین به عنف رو اخته کنه...! اینم تو کت من نمی‌ره! رو چه حسابی آخه؟

3- آقای استاد ایتالیایی الاصل آرژانتینی حالا آلمانی، یه نمودار داره که همیشه اولین جلسه درساش نشون می‌ده. نمودار افزایش متوسط طول عمر آدم‌ها از پنجاه به نود سال، طی 60 سال گذشته رو نشون می‌ده.

خب من موضوع درس رو خیلی دوس دارم، اندام مصنوعی جایگزین اندام آسیب‌دیده هم ایده خوب و عالی‌یی به نظر می‌رسه، اما به نمودار که نگاه می‌کنم می‌بینم این همه علم فقط پیری آدم‌ها رو طولانی‌تر کرده، تو بگو از پنجاه تا نود سالگی... حالا که چی؟

-479-

2011-07-17T10:04:00.000-07:00

غروب یک‌شنبه‌س. همون عصر جمعه خودمون... اینجا از صبح هوا ابری بوده و یه دم می‌باره با میانگین دمای 15 درجه... بچه‌ها از صبح هی توی فیس بوک استاتوس گذاشته‌ن که چه دل‌گیر و تاریک، nicht Gut!...

اما من این بارون رو دوس دارم... از پشت پنجره هی دید می‌زنم، هر بار می‌بینم که به یه طرف کجکی می‌باره... یه بار چای می‌خورم، یه بار دلم شوری می‌خواد و با یه ورقه پنیر می‌رم پای پنجره...

-477-

2011-07-15T09:21:00.001-07:00

سفر سویس- کلیات-

اول رفتیم ژنو تا جایی‌که صد متر زیر زمین و توی یه کانال 27 کیلومتری در تمام ساعات شبانه‌روز الکترون‌ها و پروتون‌ها رو چهارنعل -با سرعت نور –می‌تازونند و وادارشون می‌کنن گاهی با هم تصادف کنن و توی هر بار تصادف یه بیگ بنگ کوچولو راه می‌ندازن و از انرژی ماده می‌سازن- آقای انیشتن چی می‌گف؟- رو، دیدیم. البته که حیرت‌انگیز بود. اما خب می‌دونی من یه کم از این همه علم و فیزیک می‌ترسم، گیرم که بیگ‌بنگ بزرگ 14 میلیون سال پیش بوده باشه، اما خب واسه من مثل فیلم‌های ترسناک می‌مونه. ترجیح می‌دم اصلن نبینم و ندونم.

و اما ژنو، زیبا و لوکس، گرون گرون گرون. البته کل سویس گرون بود، اما این شهر یه جوری انگار برای خرج کردن پول‌های زیاد طراحی شده بود.

-475-

2011-07-15T09:20:00.001-07:00

گمونم ما ادم‌ها یه قالب می‌سازیم برای ورود و حضور دیگری توی زندگی‌مون فرض کن مثل یه در مخصوص. هرچی که می‌گذره این قالب انعطاف‌پذیری‌شو رو بیشتر از دست می‌ده... خب این همه هم زحمت کشیدیم نمی‌شه که کسی ازش رد نشه، اینه که اولین ادم دارای شرایط اولیه رو می‌ذاریم اون ور قالب و می خوایم که ازش رد شه. حالا فرض کن که ادمه رد نمی‌شه، و تو اصرار داری که ردش کنی، گاهی از این ور دستشو می کشی و گاهی از اون ور با پا، با مشقت داری هلش می‌دی... حالا ادم اون وسط، بماند که چی می‌کشه... گیرم که رد شد، با این آدم کج و کوله می‌خوای چه کنی؟

-473-

2011-07-05T13:49:00.000-07:00

سه روز گذشته همه به بیمارستان و پرستاری و خون و دیدن انواغ بخیه در ناحیه سر و گردن گذشته... داستان از این قراره که بچه‌ها برای بازی فوتبال بین دانشگاهی راهی مونیخ شدند و میون یکی از بازی‌ها دفاع خودی که پسر دوس داشتنی روس/آلمانی باشه باتمام قوا برای دفع توپ هجوم می‌آره، که با کمی اختلاف ضربه نه به توپ، بلکه به صورت دروازه‌بان ایرانی که هم‌دانشگاهی سابق هم هس برخورد می‌کنه و سه تا استخون شکسته توی فک بالا حاصل دفاع با همه قوا می‌شه... دروازه‌بان راهی بیمارستان و تیم هم هشتم می‌شه...

مادر دروازه بان، تهران، اسپند روی آتیش...

قبل عمل، دکتر یونانی با خونسردی تمام احتمالات از مرگ و قطع عصب تا کوری و شوک رو توضیح می‌ده و یه امضای حسابی از دروازه‌بان مصدوم می‌گیره... نمی‌دونم چه قیافه‌ای داشتم اما حتمن ترسیده بودم و فشار لعنتی‌م افتاده بود که هی می‌لرزیدم... قطع عصب گونه از همه محتمل‌تر و لابد ترسناک‌تر بوده و من ترسیده‌ام اما نباید به روی خودم بیارم... حواسم هس...

سه تا سوراخ توی گونه برای نصب فیکس‌کننده‌های تیتانیومی و یک قطعه پلیمری که در آخر جذب می‌شه، پسرک می‌دونه و من هم می‌دونم، خدای نکرده درسش رو می‌خونیم و اون شاگرد اول ماس.

مادر دروازه بان، چقدر خوبه که شما اون جا هستین...

امروز صبح عمل انجام شد و من توی بخش هی آدم دیدم که از اتاق عمل بیرون می‌آرند و یه جایی توی سر و صورتش رو شکافته‌ن و دندون موشی، ظریف به هم دوخته‌ن... دوباره سردم شده. پسرک نیمه هوشیار رو به ری‌کاوری می‌ارن... لاغر و ریزه میزه، لابلای اون همه سیم و بانداژ... سمت چپ صورت‌ش کامل ورم کرده و کبود... یک خط ظریف طولانی زیر چشم رو بریده‌اند و دوباره دوخته‌ن ... طاقتم طاق می‌شه و اشک‌م در میاد، "قرار بود فقط سه تا سوراخ باشه"... از اون لحظه‌های بیچارگی و " تو اینجا چه غلطی می‌کنی" یه...

مادر دروازه‌بان "من دنبال کارای سفارتم". چیزی از دین به من می‌گه... می‌گم چه زحمتی؟ مثل برادر خودمه... اما این حالت هیچ جور منو به یاد برادرم نمی‌ندازه و به خاطر اون نیس که اینجام... راستش خود مادرش دلیل بودن منه... اولین چیزی که توی ذهنم اومد این بود..." مادرش".

نحیف و کوتاه:"آینه داری روجا؟... چقدر بده؟" می‌خندم و می‌گم من از اون دخترهایی نیستم که با خودشون آینه دارن... اما تصویرش رو توی موبایل نشونش می‌دم... "خیلی بد نیس، ورم داره هنوز... خیلی زود خوب می شه..."

چندساعتی گذشته، این‌بار خودش با مادر حرف می‌زنه... یکی دو تا از بچه‌ها اومدن، سر به سرش می‌ذارن راجع به جوراب سفید توری ساق بلند و این که چقدر سکسی شده. حرف می‌زنیم و حرف می‌زنیم از همه جا و هیچ جا... آخر کار می‌گه می‌خواد مقاله ترم‌ش رو روی سلول‌های عصبی کار کنه و همین دیشب توی بیمارستان یه مقاله پیدا کرده، (شاگرد اولمونه، چه می‌شه کرد؟)... پسر ترک یه "اوه کام آن!!! " با چند تا کلمه بد ردیف می‌کنه و من خیالم راحت راحت می‌شه.

مادر فردا وقت سفارت داره برای ویزای ضروری...

-471-

2011-06-28T07:10:00.000-07:00

مفهوم زمان:

گاهی اوقات- باس اعتراف کنم، بیشتر اوقات- حس می‌کنم روی زمین ایستاده‌ام و زمین می‌چرخه و هی روز و هی شب می‌آد و می‌ره...اما گاهی اوقات، گیرم که خیلی کمتر، حس می‌کنم قدم که برمی‌دارم، زمین زیر پامو دارم می‌چرخونم، این که اغراق‌ه اما حس می‌کنم با زمین، دوتایی با هم حرکت می‌کنیم...

-469-

2011-06-28T07:09:00.000-07:00

نه تنها با سی سالگی کنار اومده بودم، بلکه دوسش هم داشتم و هیچ فکرم به جای بدی نمی‌رفت تا این‌که این آقای شرکت بیمه، هزینه بیمه ماهیانه‌مو دو برابر کرد، می‌گم دو برابر یعنی 150 تا توی ماه! با این عنوان که بعد سی سالگی، خصوصا خانم‌ها در معرض بیماری‌های بیشتری هستن..!

پووف... پیر شدم رفت!

-467-

2011-06-24T06:28:00.000-07:00

و سطر اول این بود:

حیات، غفلت رنگین یک دقیقه «حوا» ست.

سهراب سپهری

دلم شکست.

... می‌دونم، انصاف نیس که این جوری گاه به گاه، با همچین جمله‌ای اینجا رو به روز کنم... پس می‌نویسم که یادم بمونه که همه چی – تقریبن- به خوبی می‌گذره و من خوبم.

در عجبم، باد این همه ابر رو از کجا می‌اره که تمام روز توی آسمون چرخ بخورن، جمع شن و اون وقت تمام شب ببارن و فردا روز از نو و روزی از نو...

برای خودم: باورم نمی‌شد که هنوز کلمات، همین کلمات ساده، کنار هم جمله‌هایی رو بسازن، این قدر تلخ و رنج‌آور... حالا که نوشتم، می‌بینم که خیلی هم حادثه عجیبی نیس، بارها پیش اومده بود، همیشه تلخ و بد... فقط از یادم رفته بود. این جا که سکوت، کلام غالب‌ه و روزها به حرف‌های محدود روزمره می‌گذرن، شنیدن جمله‌هایی که مثل چاقو ببره و زخم کنه باید هم این طور سخت به نظر بیاد...

-465-

2011-06-15T12:06:00.001-07:00

امروز تولد امام علی‌یه. ماه گرفتگی هم هست. اسفند سال 67 تولد امام علی هم ماه گرفتگی بود، شبی که کاوه به دنیا اومد. گوشه پیشونی‌ش هم یه جای ماه گرفتگی هس.

تولد قمری‌ت مبارک مرد جوان.

-463-

2011-06-14T12:06:00.001-07:00

از سفر درسدن برگشتم و می‌دونم مزه خوب سفر و مهربونی میزبان عالی تا مدت‌ها توی دهنم می‌مونه. دخترک اینترنت رو محدود کرده بود و اوقات به گشت و گذار و "همش فارسی حرف زدن" گذشت... بماند که همون اینترنت محدود هم هر روز یه خبر شوم و شوکه‌کننده داشت...

رفیق میزبان بهم قلاب‌بافی هم یاد داد و یه گل، حاصل مسیر چهار ساعته برگشتم شد. عشق من به بافتن که چیز تازه‌ای نیس... تازه با خودم قرار گذاشتم تنبلی تلویزیون ندیدن رو کنار بگذارم و برای بهتر شدن یادگیری زبانم بشینم پای تلویزیون و اگه منم که حتمن بافتنم هم براهه...

-461-

2011-06-04T02:06:00.000-07:00

کیت امریکایی‌یه، تگزاس... غشق صخره‌نوردی و دوچرخه‌سواری... توی این چند ماه سفت و سخت چسبید به آلمانی یاد گرفتن، تا اونجایی که الان دوره رو ترک کرده و می‌خواد فوق آلمانی بخونه، (ترک دوره دلایلی دیگه‌ای داره که بماند)... آدم خاصی‌یه، تقریبن گیاه‌خواره و الکل اصلن نمی‌خوره، تلفن و کامپیوتر، اینترنت و فیس‌بوک هم نداره، می‌گه زندگی به ما اونقدر وقت نمی‌ده که بشینم پای فیس بوک! ... بچه‌ها می‌گن دیوونه‌س، اما من این طور فکر نمی‌کنم... توی دسامبر با دوچرخه رفته پراگ، هفت روز هفته هم می‌ره دیواره‌های دانشگاه صخره‌نوردی، که البته منم گاهی اوقات می‌رم. یه پسر ژاپنی هم هس، شوته. داره به من و شوته یاد می‌ده.... ای داد که شوته خوب پیش می‌ره و من همچنان چسبیدم به دیواره، دراز می‌کشه روی زمین و می‌گه: روجا، بازوها صاف! من اما همچنان چارچنگولی چسبیدم به دیواره، می‌گم: "بذار بیام پایین،خسته شدم..."، همون طور درازکش برام سنگ‌ریزه پرت می‌کنه و می‌گه قانون منو که می‌دونی، از نیمه راه پایین اومدن نداریم...

توی مهمونی رقصیدن‌مون رو دیده و عاشق بشکن زدن با دو دست شده- چی بهش می گن؟- گاهی اوقات تمرین می‌کنه که یاد بگیره اما خب مثل صخره‌نوردی منه اوضاعش! برای کیک بریدن با چاقو رفصیدم، دهنش باز موند و می‌گه: باورم نمی‌شه که رقص ممنوعه!... می‌گه دوس دارم بیام ایران، اما سخته، می‌رم ترکیه که نزدیک ایرانه، بلکه حال و هوای ایران دستم بیاد... می‌گه ایرانی‌ها از امریکایی‌ها بدشون می‌آد... می‌خندم و می‌گم نه، اصلن این طور نیس. باورش نمی‌شه...

-459-

2011-05-29T04:28:00.000-07:00

کوه عظیمی در برابر تونه... سی تن لباس... این کار، درباره دست خدا یا تقدیره... این که چرا شما زنده می‌مونید و دوست‌تون می‌میره؟... این که چطور فهم همه چیز ناممکنه... چرا هاییتی؟... چرا خدا این قدر بده؟... به نظر من یکی از جواب‌ها اینه که خدا بد نیس... بلکه خدا کاری به کار ما نداره... (God doesn’t care about us)... خدا ما رو نمی‌بینه...

این چیده‌مان درباره همینه... به نظر من لباس کهنه یه نفر، مثل عکس‌شه... یه وقتی کسی بوده و حالا دیگه نیس... یه شی، متعلق به کسی که دیگه نیست... مثل اسم یه نفر یا ضربان قلب‌ش... همه این ها در ارتباط با کسی که دیگه نیس...

همه زندگی‌م سعی کردم، خاطرات کوچیکم از آدم‌ها رو نگه دارم، و همه زندگی‌م شکست خوردم... شما می‌تونید عکس یه نفر رو نگه دارید، صدای ضربان قلبش رو نگه دارید، لباس‌ش رو نگه دارید، اما اون آدم رو نمی‌تونید نگه دارید... همه این ها، به شما نشون می‌ده که اون ادم دیگه این جا نیست...

من با دفتر اشیای گم شده زیاد کار می‌کنم... بدترین چیز در این دفتر، وجود هزاران کلید گم شده‌س... هر تک کلیدی برای ما مهمه، اما هزاران کلید در دفتر اشیای گم شده، چیزی نیستن جز تکه‌های فلز. دیگه هویتی ندارن... اون چه اهمیت داره، اینه که به آدم‌ها هویت ببخشیم و به اشیاشون.

امیدوارم آدم‌ها با دیدن این کار تحت تاثیر قرار بگیرند و بتونن درباره‌ش حرف بزنن. بیشتر شبیه دیدن اجرای باله یا تیاتره، به خونه بر می‌گردید، و چیزی هم نخریدید؛ اما چیزی در ذهن‌تان مانده. و شاید بعد از دیدن کار کمی بهتر از قبل باشید.

اگر کسی بیاد و بگه کریستین بولتانسکی یک هنرمند پسامفهومی در پایان قرن بیستم‌ه، یعنی کارم مزخرف‌ه. آدم‌ها نباید بتونن به کار برچسب بزنن، نباید بفهمن چه اتفاقی افتاده. فقط باید تحت تاثیر قرار بگیرن، باید گریه کنن و بگن نمی‌تونم تحمل‌ش کنم، وحشتناکه، از اینجا می‌رم. این واکنش خوبی‌یه... این که نفهمن چی‌یه...

هشتاد درصد کارهایی که این روزها می‌کنم، بعد از نمایشگاه نابود می‌شه و من این رو دوس دارم. شاید دلیل‌ش نمایش‌هایی‌ست که کار کردم. این ایده رو که چیزها در پایان نابود می‌شن رو دوس دارم...

بولتانسکی: سی تن لباس کهنه

-457-

2011-05-27T09:32:00.001-07:00

خدا می‌دونه که من تلاش‌مو کردم، اما هرچی که بیشتر می‌خونم، می‌بینم کمتر از پل استر و ریچارد براتیگان خوشم می‌آد...

البته به استثنای شعرهای براتیگان!

-455-

2011-05-24T00:33:00.001-07:00

چقدر سخته دل گرفته بودن، اینجا... وقتی روزها بلند و شفاف و پر از رنگ‌ن ... وقتی آسمون صافه، وقتی صدای پرنده‌ها می‌آد، وقتی یه عالمه درخت و گل توی دورنمای چشماته... وقتی شب‌ها فستیوال ستاره‌هاس از پنجره اتاق...

شب خوابیدم و دل گرفتن رو انداختم به فردا... حواسم نبود که خیلی زود فرداس... حواسم نبود که دل گرفتن مثل کارهای دیگه نیس که وقتی بندازی‌ش عفب، خیالی‌ش نباشه، زود می‌اد سراغت، گیرم که یادت نباشه... اون کارشو بلده...

زنگ زدم خونه برای تبریک روز مادر... کسی خونه نبود، تلفن رفت روی پیغام‌گیر... صدای خودم بود با خنده: "سلام، ما خونه نیستیم، پیغام بگذارین... " برای صدای خودم پیغام گذاشتم.

خیلی وقت بود که خجالت می‌کشیدم، از خودم. که گریه کنم، یه قرار نگفته، ننوشته بود که: "قوی باش، گریه نکن، نباس گریه کنی.." اما ادمی مثل من، جیره گریه داره، گریه نکنه سهم گریه‌ش جمع می‌شه قلنبه می‌شه، بعد به مدت یه قلنبگی دردناک می‌مونه که اشکی هم از توش در نمی‌اد... با خودم می‌گم:" نذار به حساب دوری و فرنگ... بذار به حساب یکی از اون روزهای دل تنگی معمولی گاه به گاه تهران، که هیچ کلامی چاره‌ش نبود، فقط گریه بود و بعد انگار بی‌حساب می‌شدی با خودت..."

هور هور گریه می کنم...

-453-

2011-05-17T04:02:00.000-07:00

ابتدایی بودم، اول یا دوم، شاید هم سوم... بایست یک روز گرم بهار، نزدیک به تابستون بوده باشه... از مدرسه بر می‌گشتیم... اون موقع‌ها موقع برگشت، صف تشکیل می‌دادیم تا رسیدن به خونه بچه‌ها می‌رفتن و صف لاغر و لاغرتر می‌شد... مقنعه زشت چونه‌دار رو بالا داده بودم و دکمه‌های مانتوم باز بود- که بعدن بابت‌ش دعوا هم شدم، بماند... یادم هست دو طرف خیابون دشت – همون شالیزار بود- کشاورزی برای ترسوندن گنجشک‌ها، فیلم نوارهای کاست رو باز کرده بود و سر چوب‌هایی گره زده بود، نوارها توی باد تکون می‌خوردند و برق می‌زدند، و شاید گنجشک‌ها رو می ترسوندند، نمی‌دونم... سر ظهر بود و سر هر خونه بوی غذا می‌اومد، البته خونه ما نه.... مامان سرکار بود و یکی از ما که زودتر می‌رسید باس می‌رفت زیر پلوپز رو روشن می‌کرد و حواسش می‌بود که چراغ قرمز رنگ باید دوبار خاموش و روشن می‌شد، اگر ته دیگ رخ رخی اساسی دلمون می‌خواست... تا مامان ساعت دو بیاد و ناهار رو روبرا کنه، همون‌جا توی خیابونی که دوطرف‌ش دشتی بود که عین دریا، توی باد موج های نرم سبز سبز داشت؛ ارزو کردم کاش کل کره زمین- که حالا می‌دونستم گرده- از لایه‌ای بستنی سنتی پوشیده شده باشه، همونا که اقاهه با پیراهن چرکمردش تا کمر خم می‌شد تا به تیکه گنده‌شو بکنه و بذاره لای دوتا نون بستنی که توی هوای مازندران حسابی نم‌دار شده بودن و بده دست من....

-451-

2011-05-14T11:26:00.000-07:00

سی ساله شدم...

توی یه روز آفتابی و یه شب بارونی اردی بهشت.

-449-

2011-05-06T18:08:00.001-07:00

مثل شکلات کاکائوی تخته ای که می خوای برای کیک اماده کنی... با بخار آب، حرارت غیر مستقیم، آروم، آروم... آب می شه... شل می شم، نرم می شم، آب می شم... شاید بگی دست خودت هس!!! اره نمی گم دست خودم نبود، خواستم که آب شم.

یه وقتی دیدم که چند تا دنیای مختلف دارم، وقتی هر دنیا رو جداگانه زندگی می کنی و فاصله زمانی هس، خیالی نیس... اما وای به روزی که توی یه زمان کوتاه مجبور شی دنیاهای مختلف ت رو روی صحنه بیاری...

-447-

2011-05-06T18:07:00.001-07:00

من خونه ام و بوی بهارنارنج توی این شهر کوچیک شلوغ نابسامون غوغا می کنه....

می دونی شیش ماه زمان کافی برای جاگیر شدن توی یه محیط کاملن جدید و خو گرفتن به اون جا، دلبستگی پیدا کردن به اشیا، گل و گیاه و خونه و ادم ها نیس... اما حسابی، زمان کافی برای تبدیل شدن به آدمی با یه چمدون، که یه روز رفت، هس... خب همه دوست ها می خوان ببیننت، طبیعی یه... اما خب تو هرگز ادم فراغ بال قدیم نخواهی بود که پای بساط چایی لم بده و هی بگه و بشنوه، بلکه همش چمدون آبی گوشه اتاق بهت سیخونک می زنه... نه که دلم خون باشه، البته که ناراحتم... اما خب اینم بخشی از تجربه خودخواسته س لاید.

کار با خودم اوردم، بیشترش تایپ و آماده سازی اسلایدهاس، می شینم پای فارسی وان و یه چشم به تلویزیون کار رو هم پیش می برم...

-445-

2011-04-06T12:59:00.000-07:00

خب بعد 85 روز، امتحانا تموم شد!

راند بعدی لاغر شدن... ببین روجا اینجا نوشتی ها!!! حالا بهت گفته باشم... دفعه بعد که در مدح "پلو " رفتی بالا منبر، یادت باشه!!

-443-

2011-04-04T05:45:00.001-07:00

تک پسر خانواده بود و سال‌ها پش رفته بود اوکراین برای درس دندون پزشکی، به خرج پدر مهندس امریکا درس خونده... عاشق دختر اوکراینی شد و ازدواج کرد. زد و دختر با یه ایتالیایی فرار کرد؟ یا رفت ایتالیا. این شد که درس رو ول کرد و مشروب رو شروع کرد... اومد آلمان، چند وقتی بود و بعد رفت امریکا، اما دست برنداشت از الکل... توی کارگاه یه دندون‌ساز تجربی کار می‌کرد، چه می‌دونم؟ قالب‌گیری یا یه چیزایی شبیه این... سال‌ها توی امریکا مونده بود به طمع تابعیت، اما مگه الکل می‌ذاشت، پلیس بود که می‌گرفت‌ش و حتی چند ماهی رو هم بستری بود برای ترک اعتیاد... و تابعیت هرسال می‌افتاد به سال بعد. می‌گفت اخر هفته‌ها می‌ره مست می کنه، پاتیل، با یکی بر می‌گرده... گفت اصلن نیگا نمی‌کنه طرف سفیده، سیاهه؟ پیره، جوونه؟ مریضه، سالمه؟ گفت: حال ادم رو بهم می‌زنه! یک شنبه عصرها هم می‌افته به عر زدن...

اینا رو دوستش گفت که چند سالی بود تابعیت گرفته بود و راحت می‌اومد و می‌رفت...

خودش اما، هرچند یه وقت یه بار، از پشت صفحه مانیتور و لابلای دود سیگار می‌گفت: می‌دونی، زنای اوکراینی زیباترین زنای دنیا هستن!

-441-

2011-03-31T14:41:00.000-07:00

از سری منتشر نشده ها

1- آدم خوبه جاه‌طلبی داشته باشه، مگه چی‌یه جاه‌طلبی... بیشتر خواستن، بیشتر از حد موجود... همون آرزو در تعریف عمومی و مثبت‌ش اما من لغت جاه‌طلبی رو ترجیح می دم... مامان می‌گه همه چی کم‌ش خوبه... من می‌گم کم نسبی‌یه... باید توی محیط، کم و زیادی‌ش رو اندازه گرفت...

اما ادم خوبه جاه‌طلب باشه، همون "کم" مامان و "نسبی" من... به انگیزه‌ای که می‌ده فکر کن و گاهی تمرین جاه‌طلبی کن، فقط به اطراف حواس‌ت باشه. یه وفتی اندازه " کم" از دستت نره...

2- به جایی توی فیلم تعریف می‌کنه که کلافه می‌ره پیش پدرش که سرگردونه و نمی‌دونه چیه؟ چی بوده؟ چی می خواد؟... پدرش می‌گه – نقل به مضمون- کار کن، کار کن... کار ادمو سرپا نیگه می‌داره...

اره. اینا همه شعاره، همه چی دیگران، تا وقتی که برای خود ادم اتفاق نیفته شعاره... اینجا نوشتم، چون بهش احتیاج دارم، حتی به نوشتنش، ببینم چه می‌شه کرد...

3- توی ایران چادری هستی، (فرض: کسی که من نمی‌تونم تشخیص بدم اعتقاد شخصی، اثر محیط، فرهنگ خانواده یا چی عامل چادر گذاشتن‌شه، بس‌که -به نظرم- همه این دلایل با هم هس)...همه جا چادری... می‌ری فرنگ تو بگو اروپا، همچنان محجبه، سفت و کیپ. اما دیگه چادر نیس... چرا؟

4- دختر بلوند به دوست پسرش توی سلف توپید: you did a big mistake! و رفت. نگاه پسر به سینه‌های دختری سیاه مو که از روبرو می‌اومد، خیره بود که دختر بلوند بهش توپید...

5- زنی رو به خواب می‌بینم که تمام بلوزهاشو از جلو قیچی کرده... یعنی یه خط عمودی از وسط همشون گذرونده... با همون وضع می‌پوشدشون و راه می‌افته توی رویای من و هیچ خیالش نیس که لباسش پاره‌س.... زنی که شبیه من نیس، باریک و لاغر، سینه‌ها و شکم لاغرشو می‌بینم وقتی یه باد کوچولو لباس پاره کنار می‌زنه... هیچ شبیه من نیس اما هی می‌اد توی رویاهام و منو یاد خودم می‌ندازه...

-439-

2011-03-26T14:13:00.001-07:00

1- اصلن باس تا می‌شه قربون صدقه این آقا رفت، برای بارونی روشن، عصا و کلاه و دستمال گردن‌ش و حتی کفش ورنی سیاه و سفید تو فیلماش غش و ضعف کرد... بس که بازیگر ند و استاد... بس که جون می‌دن به نوشته...

2- یه وقت اشتباه نکنی... نه امتحاناتم تموم نشده، هنوز دو تاش مونده... اما کو جون درس خوندن... اینه که اوقات به لذت بردن از تماشای فیلم‌ها می‌گذره، این میون درسکی هم می‌خونم... خدا می‌دونه چقدر فیلم و کتاب، شب‌های امتحان خونده شده و قدر دونسته شده...

3- جماعت جرات نمی‌کنن، یه " سلام، خوبی؟" نثارم کنن، بس که فرتی داستان امتحان‌های بی‌پایانم رو ردیف می‌کنم و همه تصورات زندگی در ایالت آبجو و لبخند گشاد کنار یه ماگ گنده دو سوم کف، از من، به باد می‌ره!!! اینه که از اون جایی که کسی قصه این امتحان یک مونده به آخری رو ازم نپرسید، منم تا حناق نشده اینجا می‌گم‌ش...

این درس به فارسی می‌شه" فرایند پیشرفته" که شیش تا استاد، دست‌کم با شیش تا موضوغ مختلف، هر کدوم بین یک تا سه جلسه اومدن و نطق کردن‌ش... چه نطقی، حالا شب امتحان، ما دانشجوهای بیچاره ملتفت شدیم که ای دل غافل! اون موقع که استاد با لبخند خاطرات‌شو تعریف می‌کرده و نسبت به دونستن اسم و ادرس، ملیت و هدف غایی ما در زندگی، توجه نشون می‌داده و ما هم با لبخند گشادتر گوش می‌کردیم... در واقع اسلایداشو تموم نمی‌کرده و اون به عهده خود ما بوده... یعنی وضعی که الان داریم!!!

4- مردم همه اومدن فرنگ، شدن پوست و استخون برگشتن... حالا ما بعد سه ماه خونه نشینی و این وزن رو به آسمون، چه جوری برگردیم و بگیم که خیلی سخت گذشته و همه‌ش امتحان و درس بوده... قسم حضرت عباس یا دم خروس؟...

-437-

2011-03-25T16:58:00.001-07:00

یه وقتی ادم باید سنگاشو با خودش وا بکنه... بابا خلاص!!! من از این دختر خوشم نمی‌اد... هیچ‌وقت نیومده... دلیل هم براش دارم، نه یکی ... اما الان حرف دلیل نیس، حرف اینه که وقتی خوش‌ت نمی اد، لزومی نداره این قدر کل‌کل کنی با خودت... نه یه وقت فکر نکنی هر روز چش تو چش هم می‌شیم و من مثلن برای حفظ ظاهر به لبخند می‌زنم به چه گشادی! یا که پشت‌بند اسم‌ش یه "جووووون" می‌چسبونم که بعدش هی خودمو بخورم که چرا... نه. اصلن این چیزا نیس، دوری‌م و سال تا سال همو نمی‌بینیم...

هر بار به نحوی اسم این آدم اومده، حرف‌ش شده، به لحظه فکر کردم به این‌که من ازش خوشم نمی‌اد... بعد چندین برابر وقت گذشته به کلنجار ذهنی که: "این کار تو درست نیس... چطور به خودت اجازه می‌دی... راجع به این موضوع منطقی باش... خوشم نمی‌اد چی یه.... "

یک کلام: من ازش خوشم نمی‌اد... تموم شد و رفت!

-435-

2011-03-22T18:00:00.001-07:00

هشدار كه گر وسوسه عقل كنی گوش

آدم صفت از روضه‌ی رضوان به درآيي

حافظ

-433-

2011-03-22T16:13:00.000-07:00

شاید از نوشته‌ای بود که توی گودر دیدم... کسی از عروس و دومادی می‌گفت که دیده، توی ماشین عروس، نیمه شب باهم سیگار می‌کشیده‌اند و دختر راننده بوده... نه سیگارش و نه عروس راننده، بلکه فانتزی پشت قضیه برام جالب اومد... فانتزی آدم‌ها همیشه موضوع جالبی‌یه...

... نه! بر می‌گرده به قبل ‌تر، زمانی که دخترک لباس عروس‌ش رو اورد خونه ما... لباس عروسی بسیار زیبا، سرشونه های لخت، سنگ دوزی پر و پیمون توی نیم‌تنه و گلبرگ‌های ظریف توی دامن پفی‌ش... اگرچه لباس‌های عروس همه قشنگن حتی اگه فقیرانه و ارزون باشن... اما گیرایی لباس عروس برای من به خاطر همون فانتزی‌یه که پشت‌شه...

با خودم فکر کردم چقدر موضوع جالبی می‌شه اگه که لباس عروس رو بپوشی و با دوست مذکری که نقش فانتزی لباس داماد رو بازی می‌کنه... راه بیفتی توی خیابون و دوست دیگه‌ای هم که سر رشته‌ای از فیلم داره... فیلم بگیره و کارگردانی کنه... توی این بازی همه فانتزی‌های خودمون و دیگران- تا اونجا که شنیدیم - رو فیلم بگیریم... و همین طور از ادم‌ها وقتی به عروس و دوماد نیگا می‌کنن، همراه با اونا شادی می‌کنن، بوق می‌زنن...

یه فیلم عروسی واقعی از فانتزی‌های کودکانه... فانتزی اول: فیلم سیاه و سفید باشه! دست کم عروس ش...

بهار اینجا، خیلی زیباست... یعنی رنگ‌ها در نهایت شفافیت‌ن... از خاک تازه گل‌های سنبل مانند بنفش و زرد در می‌آن و تو رشدشو نه فقط می‌بینی، بلکه حس می‌کنی. که خاک داره وا می‌شه، شاید هم درد می‌کشه، مگه نه اینکه زایش درد داره؟... می‌دونی که من عاشق زردم... هیچی مثل بهار، مثل لحظات زایش، مثل یه نوزاد، مثل لذت‌های تن، منو یاد مرگ نمی‌نداره... خاک بهار همیشه این حس رو برام داره که برم دراز بکشم توش، رو به آسمون... حس کنم دارم متولد می‌شم، یا شایدم... هرچی هس پشت به خاک و رو به آسمون‌ که آبی یه و زرد.

دوستی می‌گفت روح آدم‌ها بعد مرگ، توی تونلی سفری رو شروع می‌کنه... در انتهای تونل نوری هس... حین رفتن، زندگی‌هاشون مثل یه فیلم روی دیواره تونل تصویر می‌شه- چه خوب، همه ما حق داریم که ثبت و بازدیده بشیم، گیرم برای خودمون- ادم‌های خوب، پروازی، سبک، سریع و لذت‌بخش دارن برای ناخوب‌ها همه چی کش می‌اد... اما نور همیشه هس... برای همه هس...!

نمی‌دونم چرا اما منو یاد انیمیشنی می‌ندازه از تلاش اسپرم‌ها... دم زدن‌ها، شنا و تلاش کردن‌شون... وقتی تن ادم‌هاشون خسته از لذت، اروم گرفته، اون‌ها تلاش رو شروع می‌کنن... وقتی تنت اروم بگیره، روح توی تونل راه می‌افته، شنا می‌کنه به سمت نور...

دو تا امتحان‌م مونده... بهار خوبه و منم خوبم...

-431-

2011-03-18T17:21:00.001-07:00

1- در ادامه امتحان‌های متوالی و فرسایشی- که دو سه روز دیگه دقیقن می‌شه دوماه از شروع اولی‌ش و هفت امتحان داده شده- روز عید، من یه امتحان وحشتناک دارم که به جرات می‌تونم بگم 50 درصدشو اصلن نمی‌فهمم... منو چه به کوانتوم فیزیک و روش‌های عددی حل معادلات خفن!!!

فقط و فقط آرزو می‌کنم بتونم ختم به خیرش کنم! البته بعدش دو تا امتحان سخت دیگه می‌مونه، همراه من و انرژی تحلیل رفته‌م...

2- برای سال نو آرزو می‌کنم که قلب‌م و دست‌م بزرگ‌تر شه... آرامش‌م بیشتر شه... و همین‌طور شادی برای خودم و همه اون‌هایی که می‌شناسم... (چرا فکر آرزوی سال نو افتادم؟)

3- همین دیگه ... و سال نو مبارک

-429-

2011-03-10T16:07:00.000-08:00

تکنولوژی همه چی رو آسون می کنه... آسون و قابل دسترس...

چه جایی برای عشق می‌مونه؟

...

چیزی که می‌مونه نیازه... فقط نیاز.

متاسفم.

-427-

2011-03-10T01:13:00.000-08:00

- سکینو!... سکینو!

-کار کی داری ننه قمر؟

- کار سکینو.

- چکارش داری؟

- می‌خوام عاروسیش کنم، جونور گرخته.

...

داستان عاشقانه- باغ اناری- محمد شریفی

-425-

2011-03-07T13:45:00.000-08:00

هی می‌نویسم و هی نیمه کاره می‌مونه... خنده داره... امروز یه چیزی نوشتم در ستایش مرگ زودرس خود آگاه... بهش می‌گن خودکشی... اما نخواستم که از خودکشی اسم ببرم، می‌خواستم بگم چقدر مردن خوبه، نه از ناخوشی، نه از فقر، نه برای فرار... بلکه به انتخاب آگاهانه، وقت سرخوشی... نوشتم و نوشتم... اما گذاشتم بمونه اون گوشه... بوی یه جور روشن‌فکری افسرده می‌داد که قصد من نبود، قصد من ستایش زیبایی و ابهت مرگی خودخواسته بود... اما امشب زنی رو بغل کردم که گفت می‌خواد خودشو بکشه واسه خاطر خسته گی، فقر و سختی ها... گفت شوهرش اینکار رو کرده سال ها پیش، دخترش بیمارستان روانی بوده.... اون سال هاس داره می جنگه... خسته س... می خواد راحت شه... من که زبون بلد نبودم برای همچین صحبتایی... فقط بلد بودم بغل ش کنم... تو که می دونی من ادم بغل کردن نیستم... اما چاره ای نبود...

این جور مرگ، از خستگی از رنج... قشنگی نداره، ستایش نداره...

تلخی م رو ببخش...

-423-

2011-02-21T13:43:00.000-08:00

اصلن خاطرم نیس چطور و کی آی‌دی مسنجرش رو گرفتم. از دبیرستان دیگه ندیدم‌ش... دختری بود با موهای بلند و سبزه رو، با اسمی نامتعارف متشکل از دو اسم، که اصرار داشت اسم کاملش رو بگیم... با خواهر و برادری که اون‌ها هم اسم‌های جالب و تکی داشتن... همون روزها هم خیلی تو حال و هوای درس نبود... دایی جان ناپلئون رو اون بهم داد بخونم، مادرش از کتاب‌خونه‌ای که کار می‌کرد آورده بود... برای حفظ کتاب و جلوگیری از نابود کردنش، کتاب در ادامه یه کتاب بی‌ربط که حتی اسمش یادم نیس، دوباره صحافی شده بود... (کی می‌دونه شاید اون کتاب هنوز توی کتابخونه عمومی شهر باشه).

چی شد امشب بهم پیام داد: "سلام روجا"... و شروع کردیم به حرف زدن... سوال‌ها و حرف‌های معمولی... پرسیدم کجایی؟ چه می‌کنی؟ همون جاس و توی کتاب فروشی پدر کار می‌کنه... در جواب عروس شدی؟ می‌گه آره... شیش سال‌ه! پووه! شیش سال... برای من همون دخترک سربه هوا با یه عالمه موهای بیرون ریخته از جلو و پشت مقنعه‌س هنوز... تمام این مدت اونجا بوده... حالا توی همون کتاب فروشی جلوی دانشگاه کار می‌کنه... ای بابا پیر شدیم رفت...

همه چی خوب بود اما یه چیزی سنگین بود... نمی‌دونم اما اشاره‌ش - نه یک بار- به این که شوهر نکنی‌ها، خوشی بی‌شوهر بی آقابالاسر، یه جوری رو دلم سنگین اومد... اگرچه به خودم اجازه نمی‌دم بعد دوازده سال، دماغ‌مو صاف بکنم تو زندگی‌ش که "چرا اینو می‌گی؟" اما همین قدر هم گفتنش به چیزی اشاره داشت که خوب پیش نمی‌رفت....

-421-

2011-02-21T03:35:00.001-08:00

بسته بودن این‌جا این حس رو بهم می‌ده که دیگه کسی اینجا رو نمی‌خونه.... حس‌م اینه که برای خودم می‌نویسم و خواننده‌ش خودم‌م....

سرما خورده‌م و فس و فینم به راهه... دی‌شب هم سرفه امونم رو بریده بود... دی‌شب کلن باتری خالی کرده بودم... هم جسمی و هم روحی... خلاصه ننه من غریبم بازی برای خودم دراوردم تا خوابم ببره، انگار نه انگار سی سالمه... اگرچه ربطی هم نداره، آدم دیگه، آهن که نیس...

-419-

2011-02-17T14:09:00.001-08:00

گفت:" ادم مگه اسم بچه‌شو می‌ذاره راحله!!! راحله یعنی شتر ماده." این موند توی ذهن من...

آقای پدر حساسیتی داشت روی اسم گذاشتن، بی انصافی‌یه که بگم اسم‌های بدی گذاشته... گمونم همه ما هم‌گام با تاتی‌تاتی کردن، کل تاربخ پشت اسم‌مون و معنی ظاهری و معنی باطنی اسامی‌مونو از بر بودیم و تمام و کمال آماده بودیم تا یه نفس تعریفش کنیم...

همین روجا، به نقل از پدر، یعنی ستاره راهنما، ستاره صبح دم، که سرخ‌ه... و در تاریک‌ترین لحظات شب که همون قبل طلوع خورشیده، طلوع می‌کنه و نوید صبح رو می‌ده... روی کلمات "سرخ، درخشان، تاریک‌ترین لحظات شب و نوید صبح" هم تاکید می‌کرد... تصنیف‌های مازنی می‌شنیدم که توش اسمم بود... مغرور و محظوظ که چه خوب اسمم مثلن راحله نیس...

فامیل نزدیک مریض فکری داشتیم... من تازه تیزهوشان -به قول این آقا تیزگوشان!- قبول شده بودم، تابستون بود گمونم... بین 11 تا 13 سال داشتم... آقای فامیل می‌نشست و درس زندگی می‌داد.... خلال درس‌های زندگی*ش به من گفت:"روجا اسم گاو ه تو مازندرانی..." و من این یادم موند... گرچه هنوز برای هرکسی که معنی اسم‌م رو می‌پرسید نطق بلندبالامو ارایه می‌کردم، اما همیشه "گاو" توی ذهنم بود...

راحله یعنی کوچ‌کننده... بعدها یه جایی خوندم که اعراب براشون شتر ماده ارزش داشته و اسم راحله- کوچ کننده- رو برای شترهای با ارزش ماده‌شون می‌ذاشتن...

یکی هم گفت توی مازندران قدیم، اسم گوسفند، گاو یا اسبی که ستاره‌ای روی پیشونی داشته، رو روجا می‌ذاشتن...

خلاصه خواستم بگم، برای کسی که راحله براش اسم شتره، اسم منم اسم گاوه...

و ما ادم‌ها خیلی راحت زندگی رو به کام ادم‌های دیگه تلخ می‌کنیم-... سر چیزهای احمقانه کوچیک... درسته اسم خوب خیلی واجبه... (اخگر تعریف می کرد که هم‌کلاسی داشته به اسم «دروغ‌گویان» البته لغت عربی‌ش- ماجرا از این قرار بوده که قران رو باز کرده بودن و اولین کلمه رو اسم بچه گذاشتن) اما گاهی فقط چشامونو می‌بندیم و یادمون می‌ره که سکینه یعنی ارامش‌دهنده، زهرا یعنی شکوفه، زبیده یعنی گل همیشه بهار و حوری یعنی فرشته و فرشته هم که فرشته‌س...

* یکی دیگه از درس های زندگی اون آقا: چپ دست ها خنگ ن،( من چپ دستم) یکی دیگه "به طبیعت نگاه کن در تمام حیوانات جنس نر زیباتر و قوی تر از ماده س... توی ادم ها هم همینطوره..." من حداکثر 12 سالم بود!

-417-

2011-02-16T08:25:00.001-08:00

خواب می‌دیدم، کسی جمله‌ای نقل می‌کرد از جرج اورول– چه استعدادی داره این اسم، که من یه گاف اساسی سرش بدم، برم توی انتشارات هاشمی مثلن و خیلی رسا بگم "آقا کتابی از جرج Oroul دارین؟"... بماند.- اره نمی‌دونم گوینده کی بود اما ازین کتابخونا بود، خیلی بیشتر از من لابد. می‌گفت این جمله از کتاب 1834 جرج اورول‌ه (حالا عدد دقیقش یادم نیس)... مخاطب (یا مخاطبان؟) داشت با دقت گوش می‌داد و بحث ادامه داشت. کسی هم حرفی نزد. اما من داشتم توی خواب، می‌مردم که بگم: 1984... اما نمی‌گفتم...

-415-

2011-02-16T07:36:00.001-08:00

در شهر، کسی زن غریبه را نمی‌شناخت... پستان‌های زن هنوز شیر داشت.

شاید داستان...

-413-

2011-02-16T05:01:00.001-08:00

تاب دیدن عکس‌ها رو ندارم... عکس‌ها از پروفایل فیس‌بوک یا بریده عکس مهمونی‌های دوستانه... لبخند و ژست برای دوربین، یا شایدم بی‌خبر از دوربین... برای منی که الان تمام دوستام، عزیزام و خاطراتم توی فایل‌هایی مشابه این عکس‌ها ذخیره شده، منی که گاهی اوقات می‌شینم عکس‌ها رو نگاه می‌کنم و خاطرات ادم‌ها رو با عکس هاشون به یاد می‌ارم و دل تنگی رو از یاد می‌برم...

فکر کن که دیگه نیست صاحب لبخند توی عکس، دیروز بود و امروز نیست.... گریه می‌کنم...

قبلن هم گفتم، با این لقب شهید هیچ موافق نیستم... این بچه‌ها به هیچ میدان جنگ و کارزاری نمی‌رفته‌ن... درسته از پارسال بعد اولین کشتار، هرکسی که بیرون می‌رفت احتمال کشته شدن توسط قاتلی که قرار نبود هرگز شناسایی شه رو می‌داد، اما کسی برای جنگ نمی‌رفت، دست خالی، لباس سبک، کفش ورزشی و گیرم مشت گره شده... همین!

قربانی‌هایی برای مارهای ضحاک... داستان مخوف بچگی‌هام، مارهای سیاه پیچ در پیچ که سیری ندارن... این بچه‌ها و همه اونهایی که عکس لبخندهاشون هست و خودشون دیگه نیستن، قربانی‌اند... بی‌رحمانه کشته شدن...

-411-

2011-02-13T15:07:00.000-08:00

1- دلم شور فردا رو می‌زنه... این بار دل‌شوره و ترس یه جور دیگه‌س، تهران نیستم...

2- در اینجا رو هم که تخته کرده‌ن ظاهرن

بانو جانم عکس‌های خونه‌شو برام فرستاده. به عکس‌ها نگاه می‌کنم، سلیقه دخترک پیداس... گلیم و گبه و پشتی‌های مدل ترکمنی... صندوق چوبی و آینه آبی، ظروف شیشه‌ای رنگ به رنگ... خرمهره‌ها و قاب عکس درست شده با پارچه گونی...

خلوت و گرم... پشت عکس رو تصور می‌کنم که داره عکس می‌گیره...

"دخترجان خونه‌ت هم مثل خودت ارامش بخشه..."

-409-

2011-02-10T03:34:00.000-08:00

... مثلن من از ارتفاع می ترسم.

اما گاهی وقت‌ها از پسش بر نمی‌ام، نقش نمی‌خونه باهام، اما در من حرصی هس که تمومی نداره بعد می‌شه مثل خوره... اون ادمی هم که از اولش باعث شد تا نقش رو بازی کنم می‌شه مثل دیو... خودش خبر نداره که از نظر من پیروز شده... از جنگی خبر نداره بی‌نوا... اما اون پیروز شده و من مغلوب... همین کافیه... چشامو ریز می‌کنم و اروم نفس می‌کشم. تا یه اتفاقی بیفته... یه اتفاق برای ادم بی‌خبر... بعد نیم‌چه دیو وجودم آه می‌کشه از لذت... هیشکی خبر نداره و هیچ وقت هم کسی خبردار نمی‌شه... نیم‌چه دیو نیم‌چه انسان، تمام بازیگر به زندگی‌م ادامه می‌دم...

اما یه جاهایی...

...مثلن من از ارتفاع می‌ترسم. منظورم هر ارتفاعی که زیر پام معلوم باشه... بدترینش پله‌ اضطراری ساختموناس، وقتی داری پایین می‌ای و زیر پات معلوم‌ه... اون وقت به جور دیگه‌م... تو استخونای زانوهام، اون وسطش یه چیزی قل‌قل می‌کنه و تنم تیر می‌کشه... نمی‌دونم چی‌ام اما هرچی هس، خود خودمم...

-407-

2011-02-08T15:21:00.001-08:00

"در اينجا چهار زندان است

به هر زندان دوچندان نَقب،

در هر نَقب چندين حجره

در هر حجره چندين مرد در زنجير

در اين زنجيريان هستند مرداني

كه در رويايشان

هر شب زني در وحشت مرگ از جگر بر مي‌كشد فرياد"

قانون لعنتی لعنتی لعنتی ما اجازه می‌ده مردانی چنین باشند- نه در رویای کوفتی‌شون-، چنین باشند و هیچ وقت در هیچ زندانی نباشند...

قانون لعنتی ما... لعنتی لعنتی لعنتی... این درد رو به کی بگیم؟ به کجا ببریم؟

-405-

2011-02-06T06:31:00.001-08:00

دلم نوشتن می‌خواد و بی‌پروایی؟ من آدم نترسی بودم؟ نه گمون نکنم، گراف زندگی منو اگه رسم کنی ادمی منطقی می‌بینی همیشه سعی کرده معقول و منطقی باشه، نه که دست خودش باشه‌ها! نه این رفتار از یه نمی‌دونم کجایی اومده و نشسته توی بودنم... دیدین بچه‌هایی که خاله و عموهای رهگذر به مامانش می‌گن: "چه بچه‌ای! ماشااله چندسالی از سنش بزرگ‌تره!" من به این می‌گم درد... بچه‌ای که بزرگه نه تنها خوب نیس، درد هم داره... بنجامین باتن یادت هس؟

تقصیر کی بوده و چرا چنین‌ه مساله‌م نیس... دلم برای بچه‌های بزرگ می‌گیره و اگه خودم یه دونه- شایدم دو تا – داشته باشم نمی‌خوام بزرگ باشه... درست اندازه خودش، نه کم و نه زیاد.

اما اوضاغ به این بدی هم نبوده همیشه، یه جاهای نمودار ماکزیمم و می‌نیمم‌های غیرقابل انتظار داشته، کاری کردم عجیب و غریب و همون‌قدر هم غیرمنطقی... احساساتی و بچه‌گانه... از من بپرسی می‌نیمم‌هاش هم برام پیروزی‌یه... زمان می‌گذره و سیر طبیعی محتاط، عاقل و ترسوتر شدن رو می‌بینم...

چند روز پیش دلم تن می‌خواست و هم‌اغوشی... پیشتر دوستی از تنهایی‌ش می‌گفت و نیازش به یه هم‌دم و هم‌صحبت... حرف می‌زدیم و من گاهی به خنده و شوخی گاهی جدی، حرف می‌زدم و گوش می‌کردم، اخ که حرف زدن و گوش دادن جز لذت‌های ناب‌ه... از من می‌شنوی هی بشینین باهم حرف بزنین و به هم گوش بدین... و بذارین هزارتا درد و مرض ازمون دور بشه... مرض‌های عجیب و غریب دنیای مدرن... می‌فهمی دارم سعی می‌کنم بنویسم... می‌نویسم... کلمات رو بیرون می‌کشم تا گیر نکنن توی نمی‌دونم کجای وجودم... البته گمان نکنی از وقتی اومدم اینجا به حرف زدن فکر می‌کنم... شاید بیشتر شده باشه... اما خب خونه هم که بودم دلم می‌گرفت از حرف نزدن ادم‌ها... کابوس زن و مردی که با هم می‌خوابن، اما حرف نمی‌زنن... این زوج پیر نیستن و مدت‌ها از ازدواج شون نگذشته، نه! جوونن... با هم هستن اما بدون حرف، زندگی صامت!

برگشتم نوشته‌ام رو دوباره می‌خونم... می‌بینم چه زیرکانه و سریع از "دلم تن می‌خواست" گذشتم، حتی به فکرم زد جمله رو بردارم، بس‌که اون وسط تنها و نامربوط می‌اومد... حقیقت اینه که کلمه بیشتری برای توصیفش نداشتم... ناتوان در پروروندنش و شرح دادنش...

-403-

2011-02-01T15:45:00.001-08:00

باس اینجا بنویسم، باید اعتراف کنم، باید در فکر راه حل باشم... که این ضعف و کمی اعتماد به نفس از کجا اومد رفت نشست توی بنیادی‌ترین قسمت‌های سلول‌های بنیادی من روجا... حالا این بماند باید در فکر بهبود باشم... چی کار کنم؟ دیره؟ نه! نباس دیر شده باشه...باید به فکر درمون یا یه روند رو به بهبود براش باشم...

-401-

2011-01-28T12:42:00.001-08:00

1- امان از هفته‌ای که گذشت... بماند که چی بود و چه به من گذشت که البته ادامه هم داره... اما چه خوب که بالاخره اخر هفته رسید... البته فعلن تا دوماه، امتحان داشتن تیتر اول هفته‌هامه...

2- الان رو نمی‌دونم اما زمان ما، مهندسی مواد آن چنان اجر و قربی نداشت... خودم نمونه‌هایی می‌شناسم که خودشون یا خانواده‌هاشون به شدت مخالف این بودن که بچه‌شون بره شریف یا پلی‌تکنیک مواد بخونه و ترجیح می‌دادن که مثلن بابل برق بخونه... حالا برق رو نمی‌دونم اما خب، عجب رشته جالبی‌یه این مواد... منم -که لابد در راستای مارماهی بودن و نه این تمام و نه آن تمام- الان دارم کورس‌هایی از مواد رو می‌گذرونم، می‌بینم به! عحب رشته‌ای‌یه... نکته جالب دیگه وسیع بودن و سرعت رشد مواده این روزها... خلاصه من که جادوگری علم مواد رو دوس داشتم تا حالا...

3- وقتی به موضویی داری برای دل‌شوره داشتن، استرس داشتن، بودن یه ادم استرسی دیگه ناکارت می‌کنه... آی پدر ادمو در می‌اره... حالا فکر کن اینجا باشی... تازه محدودیت‌ها رو می‌فهمی... منظورم بی‌چاره‌گی‌یه... بی‌چاره‌گی... جه طنین مخوفی داره... کاش برای کسی پیش نیاد... می‌دونی منظورم احساس بی‌چاره‌گی برای خود فرد ه... وگرنه کسی که از بیرون قصیه نگاه می‌کنه، ممکنه براش اصلن بیچاره‌گی نباشه... اما خب اون ادم به این نقطه رسیده... این نقطه ناتوانی!!! چی می‌خواستم بگم، چی شد! خیالی نیس! منظور جفت‌ش بود، هم استرس مضاعف و هم بی‌چاره‌گی...

4- اقایی که به وقتی صنمی با هم داشتیم- نپرسین چه صنمی؟ که خودم هم نمی‌دونم! این روابط عجیب‌الخلقه توی هیچ مربع و مثلث و چندضلعی جا نمی‌شه، مگه این که تیکه تیکه‌ش کنی که مثلن اینحاش مثلث بود و اون تیکه‌ش نیم دایره- خلاصه بعله! آقای مذکور یه چیزی توی گودرش share کرده، اومدم بنویسم: هی فلانی خیلی عوض شدی؟ اهل این حرفا نبودی؟ بعد به خودم گفتم: یواش... "عوض شدن"... حالا که چی؟ عوض شدن که خوبه! دیدم دلم از یه جای کار می‌سوزه! اره می‌سوزه... این که جرا حین رابطه یه سردوگوش خودمون چنین نبوده... اره این عین حقیقته... اما خب زمان بد، مکان بد... حتی ادم‌های نامناسب هم بودن... هزار تا دلیل هس واسه پکیدن رابطه دوتا ادم... اینم از خوبی یه تجربه‌س، کم کم اینا رو می‌فهمی...خلاصه این که تا پخته شود خامی، بسیار خون جگر باید!

5- آقای پروفسور خیلی موفق، پرسید 10 سال دیگه خودتونو کجا می‌بینین؟ دختر آلمانی گروه گفت: من احتمالن مامان شدم و شاید نیمه‌وقت جایی کار می‌کنم... وقتی اینو می ذاری کنار نظر بقیه که می‌خوان جدول مندلیف رو به شونصد تا برسونن! پووه! جواب من؟ "نمی دونم آقا".

-399-

2011-01-25T11:43:00.000-08:00

عکس‌ اعدام می‌بینم... عکسای دادگاه‌ها رو به یاد می‌ارم... می‌دونی چیه؟ از اون دمپایی‌های لعنتی، مشترک توی همه عکس‌ها،- حتی اگه عکس فقط از بالاتنه ادم‌ها باشه – متنفرم... متنفرم!

اولین امتحانمو دادم... و دیگه این که الان تقریبن هیچی برای خوردن ندارم...

-397-

2011-01-23T06:05:00.000-08:00

یه عنکبوتی هس، سمی و خطرناک، به اسم بیوه سیاه... این خانوم بعد جفت‌گیری، عنکبوت نر رو می‌خوره... چرا یادش افتادم؟

خواستم بگم " لیدی ال" رومن گاری منو یاد بیوه سیاه می‌ندازه...

-395-

2011-01-23T06:04:00.000-08:00

دست‌های بزرگی دارم... بهشون نگاه می‌کنم چاق نیستن، انگشتام خپل و کوتاه نیس... فقط دست‌های بزرگی دارم... به قول مامان- هروقت که از چاقی می‌نالم- ˸ " استخون‌بندی‌ت درشته!"...

توی مدرسه یه دختر ظریف و لاغری بود کنار هم می‌نشستیم، هدی... زمستونا دستاش همیشه یخ بود و دست من گرم... دستاشو می‌گرفتم تو دستام تا گرم شه... بس‌که لاغر بود... (بعدها رفت صنعتی اصفهان و از اون بسیجی‌های خفن شد! این خبر هم خیلی قدیمیه، حالا نمی‌دونم کجاس). دور نشم...

دستام از دست اغلب دخترها بزرگ‌تره... و همینطور خیلی از پسرها، چه اونایی که مقابسه کردم و چه اونایی که همین‌طور چشمی دستمو گذاشتم کنار دستشون... اهل ناخون بلند کردن نیستم، یعنی کوتاهشو بیشتر دوس دارم... اما لاک زدن! پووه... دبوونه شم... همیشه ناخون‌های کوتاهی که لاک تیره خوردن به نظرم خیلی قشنگن...

اهل گوش دادن هستم اما بغل کردن کمتر، درواقع خیلی کمتر (و چه بد)... اما دوس دارم وقتی که گوش می‌دم، دست رو بگیرم توی دستم و با شستم آروم پشت دست رو نوازش کنم... چپ... راست...

خلاصه، گاهی وقتا آدمی که دستاش بزرگه، ارزو می‌کنه کاش دستاش کوچیک بود و توی دستی جا می‌شد... و دلش برای دایناسورها تنگ می‌شه که دیگه نیستن...

( الیته اونام دستاشون کوچولو بود! )

-393-

2011-01-20T13:52:00.001-08:00

زندگی خواه ناخواه می‌ره... اسم شو بزاریم به جلو... زندگی خواه ناخواه به جلو می‌ره... چه اشکالی داره برگردم و گاهی مزمزه کنم، نشخوار کنم... این سرعت دنیای مدرن رو دوس ندارم... عشاق سرعت رو نمی‌فهمم..." از همه چی زیاد زیاد خیلی می‌خوام... تا بی‌نهایت" منو یاد دهن همیشه نیمه باز جوجه پرستوها می‌اندازه... جوجه‌ها رو دوس دارم اما دهن همیشه نیمه باز ادم دنیای امروز رو نه... من طرف‌دار مکتب" آقا یاواش" م...

-391-

2011-01-18T01:09:00.000-08:00

دیشب به تخت خواب دونفره فکر می کردم... چی شد که فکرم رفت به تخت خواب؟ نمی‌دونم. اولش فکرم رفت سراغ یه مطلبی که ماه‌ها پیش کسی به اشتراک گذاشته بود... تصاویر تخت خواب آدم‌های مختلف توی نقاط مختلف تهران بود... جالب بود یه تخت خواب با روتختی و بالش و تزیینات‌ش باهات حرف می‌زد... می‌تونستی داستان بسازی و از روی سلیقه‌ش، یه چیزایی رو سعی کنی حدس بزنی... اما خب جوابی نبود... یعنی تصویری از صاحباش نبود... چه بهتر که نبود... بعد فکرم رفت سراغ موردهایی که تصویری از تخت خواب‌شون توی ذهنم بود... اول از همه مورد ازدواج دوتا از بچه‌ها با هم و انتقال به خونه- تا پیش از این مجردی- آقای داماد بود... من خونه رو ندیده بودم نه قبل ازدواج و نه بعدش، آشنایی‌مون در این حد نبود... اما خبر دارم که خیلی کوچیک بود... شاید 40 متر... دخترک تعریف می‌کرد که اتاق خواب کوجیک با یه تخت غول پیکر دونفره پر شده بود و روتختی و بقیه تزیینات قرمز بوده... قرمز تند... که حسابی به چشم می‌اومده...

گذاشتم فکرم بره... یاد خانم منشی 65 مون افتادم که مادرش مدت‌ها پیش فوت کرده بود و پدرش به درخواست خود بچه‌ها ازدواج کرده بود، اما با اونا زندگی نمی‌کرد، اون بود و برادر بزرگش که خودشون مخارج و اجاره خونه و اینا رو تقبل می‌کردن... یادم هس یک بار نتونس قسط و وام 15 هزار تومنی وام شرکت رو بده- می‌بینی من اون جا هم داروغه بودم!!!- گفت نصف حقوقش- 200 هزار تومن- رو داده و سرویس روتختی برای جاهازش خریده و 150 تا هم برای اجاره خونه داده و بالطبع باقی‌مونده کفاف قسط و اینا رو نمی‌ده و ایشالا ماه بعد... خبر داشتم که هنوز نامزد نداره... چرا فکر کردم اون روتختی هم باس قرمز باشه؟

بعد یاد دخترعمو افتادم که قلاب باف ماهری بود... سال‌ها پیش، وقتی من یک بار برای همیشه تلاش کردم قلاب‌بافی با نخ ظریف ابریشم سفید رو یاد بگیرم که نگرفتم بس‌که دونه‌ها ریز بود و هی دستم عرق می‌کرد و بافته کج و کوله ،سیاه می‌شد، اون تند و تند حلقه و بته می زد برای یه روتختی دونفره...

بعد فکر کردم خوب بود می‌شد از آدم‌ها توی خواب عکس گرفت... آدم‌های تنها، ادم‌های باهم... نگاه کرد به چه جوری خوابیدنشون... مثلن من، صورتم رو یه وری می ذارم روی بالش...سرم و نوک پام همیشه باس بیرون از پتو باشه... یه دستم زیر بالشه... یه پام رو می‌کشم، صاف صاف، اون یکی پا از زانو خم می‌شه... البته این جوری به خواب می‌رم، نمی‌دونم وقتی که خواب خوابم چه جوری‌یه... مامان یادمه یه جوری بهینه می‌خوابید... رو به سقف، دست روی پیشونی، صاف صاف... کمترین جا و کمترین شلوغ پلوغی... دوس داشتم مثل مدل خندیدن، یا دست دادن آدم ها، تصویر خوابیدن شون رو هم، توی ذهنم داشتم...